Οι μικρές λύπες είναι φλύαρες, η μεγάλη οδύνη είναι σιωπηλή.

Ο στωικός μας φίλος κάθε άλλο πάρα φλυαρεί στην παραπάνω ρήση. Ενδεχομένως ο λακωνισμός του να εμπεριέχει μεγάλη λύπη. Και τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορεί να έγινε διαφορετικά. Το να έχεις φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα γνώσης και να είσαι ο πρώτος τη τάξει σύμβουλος του αυτοκράτορα αλλά και πάλι να μη μπορείς να μη χαλιναγωγήσεις την τρέλα του δεν μπορεί παρά να είναι καταθλιπτικό. Και επειδή ακριβώς είχε να κάνει με τον Νέρωνα δεν νομίζω να εμπιστευόταν και πολλούς για να εξωτερικεύσει την «οδύνη» του.

Αλλά ας αφήσουμε την μακρινή αυτή ιστορία με το άσχημο τέλος (Ο Σενέκας διατάχτηκε από τον αυτοκράτορα και τέως μαθητή του να αυτοκτονήσει το 65μ.Χ.) και ας μπούμε στην ουσία του θέματος.

Και επειδή αν μακρηγορήσω θα το ιστολόγιο μου θα πάει «αδιάβαστο» ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε ένα κατάλληλο παράδειγμα. Ποιος αμφιβάλει ότι όταν σε απαλλάσσουν από μια δύσκολη αποστολή, και ειδικά άμα σε αποζημιώνουν, εκτός από μια μικρή τσαντίλα διέπεσαι και από την ευχέρεια να φλυαρήσεις για το «Γολγοθά» σου. Όσο όμως αγωνιζόσουν με το ποδηλάτακι σου ενάντια στους επιγόνους του Γκουντέριαν* τι έκανες; Τουμπεκί.

Συμπέρασμα: «Κάτω τα χέρια από τον άξιο ποδηλάτη Φερέρ, δεν είμαστε καλύτεροι του»!!

 

Για τους αδαείς: Χιτλερικός στρατηγός, ο γνωστότερος θεωρητικός των τεθωρακισμένων!

 

 

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

 

Σενέκας