Κανένας αποχαιρετισμός στον κόσμο δεν είναι τόσο βαρύς, όσο ο αποχαιρετισμός της δύναμης της εξουσίας.

Ο δολοπλόκος και ραδιούργος Γάλλος ιεράρχης, πολιτικός, κατάσκοπος, επαναστάτης και διπλωμάτης αναφέρεται στη Libido Domandi αρκετό καιρό πριν γεννηθεί ο πατέρας της ψυχανάλυσης. Είναι όντως μεγάλο άχθος να ξυπνάς ένα πρωί και ο λόγος σου να μην έχει πια επίδραση στις ζωές άλλων ανθρώπων. Αν αμφιβάλετε σας συμβουλεύω να γνωρίσετε έναν απόστρατο αξιωματικό.

Βέβαια ο Ταλεϋράνδος αναφέρεται στον αποχαιρετισμό της πραγματικής κρατικής εξουσίας η οποία δύσκολα αποκτάται εύκολα χάνεται και όταν συμβαίνει αυτό πονάει πολύ περισσότερο από την αποστρατεία του κάθε καραβανά. Και αυτό το ήξερε καλά εκείνος που έζησε στον πιο ταραγμένο πολιτικά χωροχρόνο και πάντα κατάφερνε να βρίσκεται μετά από σύντομες διακοπές στο προσκήνιο* της γαλλικής πολιτικής σκηνής.

Ο μειλίχιος ευγενής με την ιερατική εκπαίδευση και την άστατη ερωτική ζωή παρά την μόνιμη αναπηρία στο πόδι με την ιστορική του ρήση αποσαφηνίζει φαινομενικές παραδοξολογίες. Αν η σκέψη μας ταξιδεύσει μέχρι τις εσωτερικές διεργασίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πολλά πράγματα παρουσιάζονται πλέον πιο καθαρά. Το δράμα του εγγονού του «Γέρου της Δημοκρατίας» που επιθυμεί διακαώς να κυβερνήσει απλά και μόνο για να εκπληρωθεί η επιταγή της «βαριάς» κληρονομιάς του ονόματος είναι κατανοητό. Από τη στιγμή που ο Κωστάκης κυβερνά κάνοντας χρήση του ίδιου κληρονομικού δικαιώματος έχει δίκιο να εξεγείρεται ο Γιωργάκης γιατί στην Ελλάδα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη η ισοτιμία και η ισονομία! Πως τολμούν λοιπόν οι κύριοι Αλαβάνος και Τσίπρας να συνομωτούν με τους δημοσκόπους εναντία στην «θεσμοθετημένη» πολιτική επετηρίδα;

Ο Γιωργάκης πολύ δύσκολα θα αποχαιρετήσει τις φιλοδοξίες του και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πολύ δύσκολα θα ξεβαλτώσει όσο το στοίχημα είναι η εξουσία και η εκπλήρωση του οικογενειακού χρησμού και όχι η ελληνική κοινωνία και τα προβλήματα της. Αλλά όλοι εμείς που γελάμε με την πτώση του διαδόχου ας αναρωτηθούμε πόσο είναι μακριά η ελληνική κοινωνία από το Κληρονομικό Δίκαιο στον τομέα του επαγγελματικού προσανατολισμού. Ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης είναι οι όψεις του ίδιου νεοελληνικού νομίσματος, ο πρώτος είναι το βύσμα πού έπιασε και ο δεύτερος αυτό που στράβωσε. Ο πρώτος δικαίως γίνεται αντικείμενο φθόνου και ο δεύτερος χλέυης, αλλά κανείς δεν τα βάζει ουσιαστικά με την «καλωδιακή» ιδεολογία.

Υ.Γ.: Απλά αναφέρω ότι ο Κωστάκης υπηρέτησε σαν Ναύτης και ο Γιωργάκης, έστω και για λίγο, στον Έβρο!

 

* Για τους Αδαείς: Ο εν λόγω κύριος ήταν στα ανώτερα στρώματα του κλήρου προεπαναστατικά, συμμετείχε στη συνελευση των τάξεων που συγκάλεσε ο Λουδοβίκος τασόμενος με το μέρος του φιλολαϊκού ευγενή Μιραμπώ, διετέλεσε άτυπα πρέσβης της επαναστατηνένης Γαλλίας, στη συνέχεια συνδέθηκε με τον Ναπολέοντα αναλαμβάνοντας μάλιστα και υπουργός Εξωτερικών, τον εγκατέλειψε μετά την ατυχή εκστρατεία στην Ρωσία και έπαιξε νευραλγικό ρόλο κατα την παλινόρθωση των Βουρβόνων. Σε όλο αυτό το διαστημα διατηρούσε αλληλογραφία με τον Μέτερνιχ.

 

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

 

Ταλεϋράνδος