Αγάπα την αλήθεια, μα έχε συγκατάβαση και στην πλάνη.

Λόγω των διαρκώς ανανεώσιμων κεφαλών της σύγχρονης Λερναίας Ύδρας που ακούει στο όνομα «Υποχρεώσεις» είμαι από αυτούς που ελάχιστα παρακολουθώ τηλεόραση και ειδικότερα τα ενημερωτικά Windows. Ως εκ τούτου ελάχιστα έγινα κοινωνός της πρόσφατης ιδεολογικής διαμάχης στο νεοελληνικό χώρο αναφορικά με το μέγα σκάνδαλο των αναβολικών στην Dream Team της Άρσης Βαρών, αλλά επειδή κάτι νομίζω ότι έπιασα θα τολμήσω να φιλοσοφήσω με αρωγό, λέμε τώρα, τον Βολταίρο για την αλήθεια!

Σίγουρα τις τελευταίες μέρες διεκτραγωδείται ένα θέατρο του παραλόγου με ταυτόχρονο πρωταγωνιστή και θεατή τον μέσο Έλληνα. Η κορυφαία πράξη, που μάλιστα αποτέλεσε και την αφορμή για το παρόν κείμενο, είναι το πόρισμα δημοσκόπησης για την Απογευματινή, από όπου συνάγεται το συμπέρασμα ότι 9 στους 10 Έλληνες προτιμούν καθαρούς αθλητές παρά ολυμπιακά μετάλλια!!

Ας φιλοσοφήσουμε, δηλαδή να γίνουμε φίλοι της σοφίας, τώρα αγαπητοί αναγνώστες μου για την Αλήθεια. Τι αλήθεια είναι η Αλήθεια; Αλήθεια βάσει ετοιμολογίας είναι η στέρηση της λήθης, της λησμονιάς, του forgetting όπως λένε και στο χωριό του Πανούτσου! Όλοι εμείς που στρεφόμαστε αναφανδόν προς τα ιδεώδη του ολυμπισμού και σνομπάρουμε τα μετάλλια ας θυμηθούμε παρακαλώ γιατί αγαπήσαμε τον Ιακώβου, τον Πύρρο και την Πατουλίδου; Τους βάλαμε στην καρδιά μας μόνο αφού μας έφεραν μετάλλια και μάλιστα χρυσά. Θυμάστε κάποιον συναθλητή τους από την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης; Φαντάζομαι δεν είμαι ο μοναδικός με κενό μνήμης στο συγκεκριμένο σημείο και επίσης φαντάζομαι πως η μη κατάκτηση άλλου μεταλλίου δεν είναι άσχετη με το ομαδικό Αλσχάιμερ.

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, η κοινωνίας μας δεν τιμά τους αθλητές, τιμά τους πρωταθλητές, τιμά τους νικητές. Όλοι όσοι τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκαν με τον αθλητισμό επαγγελματικά το γνώριζαν αυτό και επειδή γνώριζαν ακόμα ότι η κονίστρα ήταν βρώμικη είναι λογικό να ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν και φυσικά να θυσιαστούν για τη λάμψη ενός μεταλλίου. Δε φταίνε λοιπόν ο Ιακώβου, ο Τζέκος, ο Κεντέρης και η Θάνου φταίει η ελληνική κοινωνία που αρνείται υποκριτικά κάθε ευθηνή και φαρισαϊκά φτύνει τα χτεσινά της είδωλα, τα οποία μέχρι αποδείξεως του εναντίον προσκυνούσε και προσκυνά προκειμένου να ανεβάσει την αυτοεκτίμηση της.

Και αν όλα αυτά είναι τραβηγμένα και ακραία, σκεφτείτε μαζί μου πόσο δύσκολο είναι σήμερα να κάποιος να γράψει, να ισχυριστεί, να ψελλίσει ή να πιστέψει ότι ο Πύρρος Δήμας πήρε τα χρυσά με αναβολικά! Η αιτία της δυσκολίας δεν βρίσκεται τόσο στην αγάπη των νεοελλήνων για το λιοντάρι της Χιμάρας αλλά στην αυθυποβολή και τον στρουθοκαμηλισμό μας. Και ας μην απορεί ο Ιακώβου γιατί όλοι τον ξέχασαν, τέτοιες στιγμές οι κοινωνίες έχουν πάντα ανάγκη από έναν αποδιοπομπαίο τράγο* ώστε να πιστέψουν στην αυτοκάθαρση και να συνεχίσουν στον δρόμο της πλάνης, για την οποία ο μεγάλος διαφωτιστής προκρίνει από τον 18^ο αιώνα την… συγκατάβαση!

*Για τους αδαείς: Στην αρχαία Ιουδαία κάθε χρόνο ο Μέγας Αρχιερέας χοροστατούσε μιας τελετής κατά την οποία τοποθετούσε επί της κεφαλής ενός τράγου όλες τις αμαρτίες του έθνους. Στην συνέχεια ο τράγος απελευθερωνόταν στην έρημο, και έτσι ο αποδιοπομπαίος τράγος απελευθέρωνε τον λαό από τα κρίματα του για να μπορεί ο κάθε πολίτης να μπει εξαγνισμένος στο νέο έτος χωρίς τον φόβο της θεϊκής οργής!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Βολταίρος