Ο επαναστάτης είναι ένας ακροβάτης του ονείρου.
Είναι καιρός που αυτό το ιστολόγιο επιθυμεί να επιστρέψει στον χαρακτήρα και την αποστολή του, αλλά όταν οι απανταχού πολιτικές πρωτοπορίες μπερδεύουν το μέσο με τον σκοπό τότε και οι δικτυακοί ψίθυροι του «Καρτέσιου» έχουν δικαίωμα στο «παραστράτημα».
Να μπούμε λοιπόν στο θέμα μας, πέρασαν κιόλας 40 χρόνια από τον Γαλλικό Μάη. Η πραγματική αφορμή αυτού του κειμένου όμως δεν είναι η περισυλλογή γύρω από τη Σορβόννη αλλά η… απουσία αυτής. Μάλιστα, δεν είναι παρά λίγες μέρες που τελικά διέσχισε τους εγκεφαλικούς μου νευρώνες η ιδέα ότι πέρασαν 4 δεκαετίες από τότε που απαγορεύτηκε να απαγορεύεται. Ολόκληρο τον Μάιο του 2008 δεν ασχολήθηκα καθόλου με τον κόκκινο Ντάνυ, το Ντε Γκωλ, τις κατειλημμένα εργοστάσια της Ρενώ, τα οδοφράγματα και τις διαδηλώσεις.
Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πόσο έχω αλλάξει, και εξηγούμαι άμεσα, όταν έκλεινα τα 16 και ο Γαλλικός Μάης απείχε μόνο 30 χρόνια από το «τώρα» δεν είχα χάσει ούτε ένα αφιέρωμα, ούτε μια εκπομπή, ούτε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το θέμα. Θυμάμαι, τότε, τον Μάιο του 1998, πόσο πολύ καθαγιάζονταν όλες οι φιγούρες της φοιτητικής εξέγερσης και πόσο πολύ εξυμνούνταν τα μηνύματα και οι αξιώσεις μιας γενιάς που ήθελε την φαντασία στην εξουσία. Ναι, τότε στα 16 μου ονειρευόμουν να ήμουν 30 χρόνια μεγαλύτερος και να ανακάλυπτα και εγώ την παραλία κάτω από το λιθόστρωτο*. Ποιος εξάλλου δεν θέλει να ναι παρών και δρων όταν αλλάζει ο κόσμος.
Η ζωή είχε άλλη άποψη και επέλεξε να γεννηθώ όταν ο Μάης είχε πια ξεθωριάσει και οι πρωταγωνιστές του είχαν πια… ωριμάσει! Το 1998, η ηγετική φυσιογνωμία της οργισμένης ευρωπαϊκής νεολαίας, ο γερμανό-εβραίος Ντανιέλ Κον Μπετίτ ήταν ευρωβουλευτής και μάλιστα ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές της «ανθρωπιστικής» εκστρατείας του ΝΑΤΟ εναντίον μιας χώρας που πια δεν υπάρχει και τότε λεγόταν Γιουγκοσλαβία!
Θα αναρωτηθείτε τι κάνω; Απαξιώνω το 1968 και όλους όσοι έχτισαν αυτήν την γέφυρα στο μέλλον; Όχι, απλά στηλιτεύω αυτούς που επιβάλλουν στους ναούς της επίσημης ιστορίας τα δικά τους πορτρέτα επιδεικνύοντας επιλεκτική μνήμη και λήθη. Οι περισσότεροι έχουμε ταυτίσει τον Γαλλικό Μάη με τα μουσικώς ενδεδυμένα ασπρόμαυρα πλάνα φοιτητικών διαδηλώσεων. Η Ιστορία όμως σπάνια συμβαίνει με μουσική υπόκρουση. Και αυτό που πάντα ξεχνάν όσοι λιβανίζουν το πολυθρύλητο Μάη είναι το πώς ξεκίνησε και το πώς τελικά μαράθηκε η άνοιξη του ’68!
Πως τελείωσε αλήθεια η μεγάλη εξέγερση; Η πολιτική κρίση ξεπεράστηκε με το δόγμα ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ο Ντε Γκωλ προκήρυξε εκλογές, έθεσε εκτός νόμου αριστερές φοιτητικές οργανώσεις και αφού εξασφάλισε τη στήριξη του στρατού απείλησε με επιβολή κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Κάπως έτσι διαλύθηκαν οι καταλήψεις πανεπιστημίων και εργοστασίων. Στις εκλογές της 23ης Ιουνίου ο Ντε Γκωλ με το δόλωμα γενναίων αυξήσεων θριάμβευσε σώζοντας την κατάσταση και αποφεύγοντας για τον ίδιο ένα πολιτικό τέλος αλά Πεταίν**.
Και τώρα το καλύτερο, ξέρετε πως άρχισε ο Μάης; Στις 22 Μαρτίου συνελήφθει ένας φοιτητής πού ήταν μέλος επιτροπής ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτό οδήγησε στην κατάληψη του ιδρύματος. Ακολούθησαν συγκρούσεις μεταξύ φοιτητών, οι καθηγητές κατήγγειλαν τις ταραχοποιές μειοψηφίες και στις 3 Μαΐου πήραν απόφαση για Λοκ Άουτ. Αυτό ήταν η σπίθα που προκάλεσε τη φλόγα του ’68. Σύσσωμος ο Τύπος κατήγγειλε τους αντιδημοκρατικούς φοιτητές και το Κ.Κ. Γαλλίας απέδωσε στους πρωταγωνιστές των επεισοδίων τυχοδιωκτισμό και ανάγνωσε στα γεγονότα θεωρίες συνωμοσίας. Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;;
Μακριά από μένα άστοχοι παραλληλισμοί! Και πριν ευχηθώ στον πρύτανη του Α.Π.Θ. καλή ανάρρωση υπενθυμίζω πως… συντηρητικός είναι εκείνος που θαυμάζει τους επαναστάτες, εκατό τουλάχιστον χρόνια μετά τον θάνατό τους!!
* Για τους Αδαείς : Ένα από τα πιο πρωτότυπα συνθήματα της εξέγερσης που προέτρεπε τους νέους να ξηλώσουν το λιθόστρωτο για να ξεθάψουν την χαμένη αθωότητα της πόλης. Τα γινόντουσαν οι πέτρες του λιθόστρωτου; Μα φυσικά εκσφενδονίζονταν στην αστυνομία.
** Για τους Αδαείς : Αν τελικά οι φοιτητές και οι εργάτες δεν εγκατέλειπαν την μάχη και ωθούσαν την κατάσταση στα άκρα τότε ο ιδρυτής της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, ο άνθρωπος που ηγήθηκε, από το μικρόφωνο του BBC, της αντιναζιστικής αντίστασης, ο Κάρολος Ντε Γκωλ θα κήρυττε στρατιωτικό νόμο. Με άλλα λόγια θα έβγαζε τη χώρα του από το αδιέξοδο πραξικοπηματικά. Είτε πετύχαινε, είτε όχι το όνομα του θα κηλιδωνόταν και θα θύμιζε πολύ τον Γάλλο στρατάρχη Πεταίν. Υπενθυμίζεται πως ο Πεταίν ήταν ο νικητής του Α΄ παγκοσμίου που στον Β΄ υπέγραψε τη συνθηκολόγηση του γαλλικού στρατού και διορίστηκε από τον Χίτλερ επικεφαλής της προδοτικής κυβέρνησης του Βισύ. Μετά την συμμαχική νίκη καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία.
Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα
