Εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν μοίρα, στην ουσία είναι ένα σύνολο ανοησιών που έκαναν.

Δεν νομίζω κανένας από όλους όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές κοιτάζεται στο καθρέφτη κάθε πρωί και αναφωνεί … «Πόσο τυχερός είμαι; Πόσο τέλεια ήρθαν τα πράγματα; Τι ωραία που συνωμοτεί το σύμπιαν για να περνάω εγώ καλά!». Και για να εξηγούμαι, και την δεκαπλάσια αναγνωσιμότητα να είχε αυτός ο ιστοχώρος δεν νομίζω να πετύχαινα ποτέ αυτόν τον τύπο που περιγράφω!

Αυτό δεν συμβαίνει επειδή ζούμε σε μια καθημαγμένη κοινωνία, αντίθετα συμβαίνει επειδή ζούμε σε μια κοινωνία με ανικανοποίητες επιθυμίες, τα ευτυχισμένα μέλη της οποίας εδώ και χρόνια ψάχνω. Κάποιοι μπορεί να είναι ευτυχισμένοι αλλά σπάνια το παραδέχονται και αυτό συμβαίνει καμιά φορά από σεμνότητα, αλλά τις περισσότερες φορές από απληστία. Όσα και να έχουμε πάντα θέλουμε περισσότερα, έτσι μοιραία το ενδεχόμενο να εκθειάσουμε την τύχη μας παραπέμπεται στις Καλένδες.

Αλλά το θέμα μας δεν είναι η απληστία, αντίθετα είναι η αδυναμία αποδοχής των ευθηνών μας. Για να γίνω σαφέστερος είμαι σίγουρος πως αρκετοί συνάνθρωποι κάθε πρωί ξυπνάμε και βρίζουμε στον καθρέφτη την μοίρα που μας έφερε σε αυτό το «χάλι»! Αυτή η συνηθισμένη ενέργεια εκτόνωσης, που κακά τα ψέματα είναι αρκετά αποτελεσματική ενίοτε, εμπεριέχει την άρνηση της θέασης των δικών μας ευθηνών.

Για τον μεγάλο Γερμανό δάσκαλο, οι ζωές μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα αποτελέσματα των δικών μας ενεργειών. Ο πεσιμιστής φιλόσοφος ορθά πετά το μπαλάκι στους εαυτούς μας. Ποιοι, αν όχι εμείς, οφείλουν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα; Εμείς πρέπει και μπορούμε να διορθώσουμε την κατάσταση ισχυρίζεται ο πολέμιος του Χέγκελ και ο ασύνειδος δάσκαλος του Νίτσε Είναι όμως αλήθεια έτσι;

Για να αλλάξουμε τη ζωές μας χρειάζεται να αλλάξουμε τις συμπεριφορές μας. Απλά μαθηματικά. Δυστυχώς όμως, η ζωή δεν είναι μια απλή εξίσωση, η ζωή έχει πάρα πολλές παραμέτρους σε πολλές από τις οποίες δεν μπορούμε να υπεισέλθουμε. Με αλλά λόγια χαρακτήρες και συμπεριφορές δεν αλλάζουν τόσο εύκολα, οπότε γιατί να μην τα βάζουμε με την Μοίρα μας. Ναι, ίσως οι Μοίρα να είναι οι ανοησίες μας αλλά δεν με έπεισε κανείς ακόμα ότι φταίμε εμείς σε απόλυτο βαθμό για αυτές.

Και να γίνω ακόμα πιο ερειστικός και αιρετικός με την μεγάλη αυθεντία του Γερμανικού Ιδεαλισμού θα κλείσω με το ακόλουθο ερώτημα. Στέκει λογικό να ρίξουμε το φταίξιμο της απαισιόδοξης διάθεσης του Σοπενάουερ στον ίδιο τον φιλόσοφο, όταν είναι γνωστό πως ο πεσιμισμός του Χάινριχ ήταν κυρίως αποτέλεσμα της άσχημης παιδικής και οικογενειακής του ζωής;;

Νομίζω πως όχι! Έτσι λοιπόν για τις δικές μας αποτυχίες δικαίως ας αναζητήσουμε και άλλους «δολοφόνους» πέραν του εαυτού μας.

Υ.Γ. Για να μη γίνονται παρανοήσεις, το ενδεχόμενο να φταίει κάποιος απόλυτα για όσα άσχημα του συμβαίνουν δεν είναι ούτε μαθηματικά παράδοξο, ούτε και στατιστικά σπάνιο!!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Σοπενάουερ