Από τη στιγμή που όλοι μπορούν να ονειρεύονται, το να  κάνεις όνειρα έχει μηδενική αξία.

Να και μια παράξενη ατάκα από τον άνθρωπο σύμβολο της κατάκτησης του Νέου Αμερικάνικου Ονείρου. Τι μας λέει λοιπόν ο Βασίλειος; Ότι δεν έχει αξία να ονειρευόμαστε. Και γιατί να έχει από τη στιγμή που όλοι ονειρευόμαστε αλλά μόνο αυτός μπορεί και φιγουράρει για χρόνια πρώτος στις λίστες με τους πλουσιότερους ανθρώπους ανά τη Γη.

Πραγματικά στέκομαι εδώ και καιρό μπροστά στο Μέγα Ερώτημα αν έχει νόημα ο άνθρωπος να ονειρεύεται και αν τελικά η ονειροπόληση οδηγεί τρόπον τινά στο ζητούμενο της Ζωής, δηλαδή την Ευτυχία. Δεν έχω την απάντηση γιατί και να την είχα θα ήταν φύσει αδύνατο να την αποδείξω.

Και όλη αυτή η ενασχόληση για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής και του νοήματος της φράσης του Μπίλ με οδηγεί μοιραία στο ερώτημα γιατί όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται. Γιατί όλοι αναζητούν την βελτίωση φωνάζει μια φωνή μέσα μου. Το διαφορετικό όμως status quo των ανθρώπων ανά την υφήλιο αυτόματα δίνει στην «Βελτίωση» διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Και φτάνω έτσι στο έσχατο ερώτημα αν τελικά οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να ονειρευτούν ότι θέλουν ή τελικά τα όνειρα δεσμευτικά βρίσκονται λίγα βήματα μακρύτερα από την «Πραγματικότητα»; Και μήπως τελικά αυτή η απόσταση είναι τέτοια όπου το τέλος της είναι πάντα ορατό αλλά και πάντα απροσπέλαστο, κάτι σαν τη γραμμή του ορίζοντα δηλαδή.

Σίγουρα η παραπάνω οπτική είναι σχετικά απαισιόδοξη και αν ισχύει τελικά δεν υπάρχει ασφαλέστερη οδός για την Ευτυχία από το βουδιστικό μονοπάτι της καταπολέμησης της επιθυμίας ή, όπως θα έλεγε κάποιος πολέμιος του Δαλάι Λάμα, του μίζερης αποδοχής της όποιας «Αλυσίδας»!

Άλλο ένα κείμενο αυτόματης σχεδόν γραφής φτάνει στο τέλος του και εγώ είμαι ακόμα πιο μπερδεμένος. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις έλεγε ο Paul Valery, αλλά εγώ θα ήθελα να ξέρω από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα όνειρα αλλά φοβάμαι μήπως η απάντηση με απογοητεύσει. Την ίδια στιγμή ένα κορίτσι σε κάποιο ορεινό χωριό της Γκάνας ξεδιψά σκεπτόμενη ότι υπάρχουν στο κόσμο μέρη οπού έχουν βυθιστεί από εκατομμύρια τόνους νερού, αισθάνεται πολύ ωραία φέρνοντας στο μυαλό της τη θάλασσα και ελάχιστα στέκεται στο γεγονός ότι αυτό το νερό είναι αλμυρό και μη πόσιμο. Μήπως όλες οι σκέψεις που μας συνοδεύουν για ύπνο κάθε βράδυ δεν είναι τίποτα άλλο ανύπαρκτους πόσιμους ωκεανούς…

Και για να προβοκάρω λίγο περαιτέρω τη σκέψη σας υπενθυμίζω σε ανάλατα νερά η άνωση ελαττώνεται, με άλλα λόγια το γλυκό πέλαγο των ονείρων είναι το ιδανικό μέρος για να μας πνίξει!!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Μπίλ Γκέιτς