Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο… δυνατό!

Αναμφίβολα η πιο γνωστή, ή έστω η δεύτερη πιο γνωστή*, φράση του Γερμανού φιλοσόφου. Μια ατάκα από 6 λέξεις τόσο περιεκτική και τόσο κατάλληλη για τόσες περιστάσεις που πάντα όταν την ακούμε ή την διαβάζουμε σε όλων τον νου έρχεται μια περίοδος ή κατάσταση όπου τα «χτυπήματα» της μοίρας δεν αποδείχτηκαν θανατηφόρα και για αυτό την επόμενη μέρα ήμασταν… δυνατότεροι!

Όσο κλασικός και προφητικός και αν αποδείχτηκε ο Φρειδερίκος δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ αν η μεγάλη θεωρία του έχει τα όρια της; Δηλαδή, αν η Ζωή συνεχίζει να μας χτυπά αλύπητα χωρίς να μας σκοτώνει μέχρι τελικά να μας σκοτώσει κάτι άλλο, τότε εμείς τι κερδίζουμε από την απίστευτη δύναμη που θεωρητικά συγκεντρώσαμε;; Τι θέλω να πω; Θέλω να πω, πως καλό είναι να μαζεύουμε σφαλιάρες και δύναμη αλλά πρέπει να μας δοθεί και η ευκαιρία να κάνουμε χρήση της αυτής της δύναμης για ίδιον όφελος. Και είναι πραγματικά εξαιρετικά ωφέλιμο να εκμεταλλευτούμε την δύναμη μας όσο γίνεται νωρίτερα στη ζωή μας για ευνόητους λόγους. Και όταν μιλάμε για εκμετάλλευση της δύναμης εννοούμε πως μια δεδομένη στιγμή αντί να εισπράξουμε σφαλιάρα από τη Ζωή, της την ανταποδίδουμε προκαταβολικά και έτσι εμείς αποδεικνυόμαστε… Νικητές, κάνοντας τους εχθρούς μας σίγουρα σοφότερους και δυνατότερους αλλά εμάς ευτυχέστερους!! Μια ανάλογη κίνηση έκανε ο Μάρκ Ζούκεμπεργκ** στις 4 Φεβρουαρίου 2006.

Με άλλα λόγια επιθυμώ να επισημάνω πως η Δύναμη δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο που θα μας οδηγήσει σε καλύτερες μέρες. Το να αναζητούμε διαρκώς την δύναμη, δηλαδή να κυνηγάμε διαρκώς χίμαιρες και ανίκητους εχθρούς όπως έκανε ο Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια θα μας οδηγήσει μαθηματικά στην αγκαλιά του Χάρου ανεξαρτήτως αποθεμάτων ενέργειας. Η Ζωή έτσι θα μοιάζει με την ζωή ενός χρυσοθήρα που μαζεύει ασταμάτητα χρυσό μέχρι τα στερνά του, σίγουρα έγινε πλούσιος μα ο θάνατος τον βρίσκει σε μια σκοτεινή και σκονισμένη στοά. Και επειδή ήδη αναρωτιέστε για το συμπέρασμα, σας λέω πως αυτό συνοψίζεται στο ότι αν δεν ξοδέψουμε κάποτε τον πλούτο και τη δύναμη μας θα φαινόμαστε πάντα φτωχοί και αδύνατοι!

Και για να γίνω ακόμα πιο αιρετικός με τα λόγια του Μεγάλου Δάσκαλου υπενθυμίζω πως ο Νίτσε στις αρχές του 1889 καρτέρευσε στη θέα των χτυπημάτων ενός αμαξά προς το άλογο του κάρου του. Ο Νίτσε έτρεξε και αγκάλιασε το ταπεινωμένο άτι και ξέσπασε σε λυγμούς. Από τότε ο πατέρας του «Ζαρατούστρα» αποσύρθηκε σε διάφορες ψυχιατρικές κλινικές μέχρι τον θάνατο του στις 25 Αυγούστου του 1900. Και ιδού το αιρετικό ερώτημα… αφού το μαστίγιο του άμαξα δεν τον σκότωσε πως τον έκανε δυνατότερο;;

Πολλοί θα πείτε πως λέω βλακείες και ότι η ψυχική κατάρρευση ισοδυναμεί ουσιαστικά με θάνατο όποτε το ερώτημα μου είναι άκυρο.. Εγώ θα σας απαντήσω με τα λόγια ενός «τρελού»…

Τα αυτιά σας δεν είναι έτοιμα για το δικό μου Λόγο!!

* Για τους αδαείς : Η, ίσως, πιο γνωστή φράση του Νίτσε έχει να κάνει με την αναγγελία του θανάτου του Θεού και συνήθως συμπληρώνεται από τους κακεντρεχείς με την αναγγελία του θανάτου του Νίτσε. Για να γίνω πιο σαφή έχω συναντήσει πολλές φορές γραμμένο σε τοίχους το εξής: «Νίτσε, ο Θεός πέθανε. Ο Νίτσε πέθανε, Θεός»!

** Για τους αδαείς : Ο γεννημένος το 1984 Αμερικανο-εβραίος φοιτητής του Χάρβαρντ που κατασκεύασε τον δικτυακό τόπο Facebook.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Φρείδερικος Νίτσε