Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή!

Το παρόν κείμενο είναι το 73ο πόνημα του παρόντος ιστολογίου. Το συγγραφικό μου εγχείρημα ξεκίνησε κατόπιν παραινέσεως κάλλιστου φίλου που όμως τον βλέπω σε αραιά διαστήματα. Με λίγα λόγια η γέννηση του blog ήταν σχετικά τυχαία. Γεγονός όμως είναι ότι ήταν εβδομαδιαία ασχολία μου στα 2 πιο παράξενα και μεταβατικά χρόνια της ζωής μου. Όταν το ξεκίνησα ήμουν στην χειρότερη φάση της ζωής μου, ενώ σήμερα, με εξαίρεση άλλη μια (αναμενόμενη) ερωτική απογοήτευση, βρίσκομαι σχεδόν στην καλύτερη.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται Κυριακή, και όχι Δευτέρα, ως συνήθως γιατί δεν ήθελα να υπάρχει τακτική αρθρογραφία πέραν του Μαΐου του 2009. Δημοσιεύεται, μάλιστα, λίγες ώρες μετά την λήξη των 27ων γενεθλίων μου. Το καλοκαίρι ανήκει στη νέα περίοδο και θέλω σχεδόν τίποτα να μην συνεχιστεί από την παλιά.

Στην αρχή με διάβαζαν συγγενείς και φίλοι, με τον καιρό οι περισσότεροι βαρέθηκαν, κάτι για το οποίο ελάχιστα τους κατηγορώ. Παρόλα αυτά είχα τακτικά περί τα 300 κλικ σε εβδομαδιαία βάση. Η ενασχόληση με την επικαιρότητα και οι αχανείς ατραποί του διαδικτύου έφεραν πάνω μου πολλούς άγνωστους. Έχω την πεποίθηση πως γύρω στα 10 – 15 άτομα που δεν με ξέρουν καθόλου είναι τακτικοί αναγνώστες μου. Ο μόνος λόγος που θα σκεφτόμουν να συνεχίσω είναι αυτή η συγκεκριμένη ομάδα.

Όμως, όπως λέει ο μεγάλος Γερμανός δάσκαλος, που πολλές φορές αποτέλεσε πηγή έμπνευσης του συγκεκριμένου ιστολογίου, οφείλουμε να ξέρουμε πότε πρέπει να ρίχνουμε αυλαία. Μάλιστα, καλά θα κάνουμε να τηρούμε τις σχετικές δεσμεύσεις μας, διότι διαφορετικά γινόμαστε αστείοι, σαν το Σερ Άλεξ που είχε δηλώσει την πρώτη αποχώρηση του όταν ακόμα ήμουν μαθητής και την περασμένη Τετάρτη τον είδατε όλοι στην Ρώμη να κοουτσάρει πάλι τους κόκκινους διαβόλους.

Τα πράγματα είναι απλά, πέρασα δια πυρρός και σιδήρου, αλλά σε λίγους μήνες φεύγω για κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα κοινωνικά αποδεκτό. Η σύνδεση γνωμικών και γεγονότων μέσα από την αιρετική και μπερδεμένη ιδεολογία μου ήδη είναι μια «υποχρέωση». Δεν θα είμαι αληθινός, δεν θα είμαι καλός, οπότε καλύτερα να σιγήσω. Δεν αποκλείεται στο μέλλον να προσθέσω κάποια κείμενα αλλά αυτό θα γίνεται μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις.

Αγαπημένα μου θέματα ήταν η ελληνική πολιτική επικαιρότητα, οι κοινωνικές ζυμώσεις πέριξ των «Εξαρχείων» και ο διεθνής πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Για μια ακόμα φορά θα υπογραμμίσω την πεποίθηση μου πως ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει χάσει την αξιοπιστία του, όσοι το στηρίζουν το κάνουν κυρίως από τη ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ωφεληθούν από αυτό γινόμενοι ένας μικρός κρίκος στην αλυσίδα της διαφθοράς. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, οι συχνές και καλύτερα οργανωμένες νυχτερινές εμπρηστικές καταδρομές που συχνά ρίχνουν άπλετο φως σε τράπεζες ή σε άλλα σύμβολα της καθεστηκυίας τάξης που σαπίζει, το αποδεικνύουν. Είναι σημάδια της Ιστορίας που κοιλοπονά. Ενδεχομένως να πιστεύετε πως είμαι υπερβολικός, και ενδεχομένως να μη γίνει τίποτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μια σπίθα. Ο Λένιν είχε δηλώσει πως η γενιά του δεν θα είχε την χαρά να βιώσει τους καρπούς της επαναστατικής σκέψης. Οι καταστάσεις όμως επιτάχυναν τις εξελίξεις και όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά. Για αυτό λέω προς όλους πως ο εφησυχασμός θα είναι κακός σύμβουλος. Το πόσο έκρυθμα και εύθραυστα είναι τα πράγματα φάνηκε και από τις δυναμικές διαδηλώσεις μουσουλμάνων μεταναστών της περασμένης βδομάδας.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω, θα ξαναπώ πως η κοινωνία μας μετασχηματίζεται με ταχύτερους ρυθμούς από το πολιτικό μας σύστημα. Στο βαθμό που θα συνεχίσω να υπάρχω, θα συνεχίσω να σκέφτομαι και να προβληματίζομαι για τα γεγονότα γύρω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι μάλλον θα το κάνω από τον καναπέ μου και δεν αποκλείεται να αποτελέσω και στόχο την επόμενη φορά που η οργή θα ξεχειλίσει. Και αυτά δεν τα λέω για να εξιλεωθώ, τα επισημαίνω απλά και μόνο για να αποδώσω στα πράγματα τις ρεαλιστικές τους διαστάσεις.

Και τώρα, λίγο πριν αποσυρθώ στη σιωπή, θα αρνηθώ να αποκηρύξω τον Σατανά, δηλαδή την Κόλαση, δηλαδή τους «Άλλους» κατά τον Σαρτρ, δηλαδή όλους εσάς, γιατί όπως είπε και ο Βολταίρος στο νεκροκρέβατο του στις 30 Μαΐου 1778 όταν του διατυπώθηκε το σχετικό αίτημα από τον ιερέα που τον «διάβαζε»… δεν είναι η ώρα να κάνω εχθρούς!

Αντίο!!

Φρειδερίκος Νίτσε

Η μεγαλοφυΐα στην καθημερινή ζωή είναι τόσο χρήσιμη όσο ένα αστρονομικό τηλεσκόπιο σε ένα θέατρο.

Την περασμένη Δευτέρα ο ΣΚΑΙ «εξέλεξε» τον μεγαλύτερο Έλληνα. Με reality διαδικασίες ο Παπαχελάς και η παρέα του ανέδειξαν, κατόπιν televoting, τον Μέγα Αλέξανδρο ως τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών. Έχω ακούσει πολλές ενστάσεις για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, και κάποιες εν μέρει τις ενστερνίζομαι, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως οι «Μεγάλοι Έλληνες» υπερτερούν κατά πολύ από την «Ώρα της Αλήθειας» και το «Ελλάδα έχεις Ταλέντο» και μακάρι να υπήρχαν και άλλες τέτοιες εκπομπές, ακόμα και αν οι «ετυμηγορίες» τους έχουν τελικά τόσο μικρή αξία.

Δεν θα ενδώσω στον πειρασμό να κάνω αφ’ υψηλού τηλεοπτική κριτική, εμπιστεύομαι για τον άχαρο αυτό ρόλο την «καταξιωμένη» Πόπη Διαμαντάκου. Από αυτό το βήμα, με οδηγό της έμπνευσης μου το νικηφόρο για τον Αλέξανδρο αποτέλεσμα, θα στοχαστώ πάνω στις ατραπούς του μεγάλου πεσιμιστή από τη Γερμανία. Καταρχήν για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ο Αλέξανδρος αποτελεί μία από τις τρεις ιστορικές φυσιογνωμίες, που θαυμάζω περισσότερο*. Παλιότερα συνήθιζα να υποτιμώ όλους όσοι αγνοούσαν αυτόν ή το έργο τους, εδώ και λίγες μέρες με διακατέχει μια διαφορετική ηπιότερη προσέγγιση προς τους «ανιστόρητους». Αφορμή για αυτή τη μεταστροφή, αποτέλεσε ο συνδυασμός της σκέψης του Σοπενχάουερ για τη χρησιμότητα της μεγαλοφυΐας με την προσπάθεια ερμηνείας της επιρροής της δράσης του Αλεξάνδρου στους απλούς ανθρώπους της εποχής του.

Ας γίνω όμως λίγο πιο σαφής. Υπενθυμίζω πως ο Αλέξανδρος, έχοντας κατανικήσει τους Πέρσες, συνέχισε την επέκταση του προς ανατολάς και έτσι το 326 π.Χ. έφτασε στις όχθες του Υδάσπη, παραπόταμου του Ινδού ποταμού, όπου αντιμετώπισε και επικράτησε του Ινδού ηγεμόνα Πώρου. Ο Αλέξανδρος, τότε, πέτυχε άλλη μια σπουδαία νίκη, δεν του είχε απομείνει σχεδόν τίποτα από τον γνωστό κόσμο για να κατακτήσει, η μεγαλομανία και η φιλοδοξία του όμως ήταν αθεράπευτη. Αποφάσισε να κινηθεί ακόμα ανατολικότερα, όμως τις διαταγές του αρνήθηκαν να ακολουθήσουν οι ταλαιπωρημένοι και κουρασμένοι στρατιώτες του. Ο μεγάλος στρατηλάτης δεν βρήκε αυτή τη φορά τα κατάλληλα επιχειρήματα για να τους μεταπείσει. Κάπως έτσι, ο Αλέξανδρος πήρε το δρόμο το δυτικό, επέστρεψε στη Βαβυλώνα και μετά από 3 χρόνια, σε ηλικία μόλις 33 ετών, πέθανε.

Ο Αλέξανδρος έκανε τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, έχει δικαιολογήσει με το παραπάνω τις εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για εκείνον, αλλά… Ας μπούμε λίγο στη θέση ενός απλού χωρικού που ζούσε στα 326 π.Χ. στις όχθες του Υδάσπη, για εκείνο τον άνθρωπο ο Ισκεντέρ δεν θα μπορούσε παρά να παρομοιαστεί με ένα αναπάντεχο τυφώνα που σάρωσε για λίγο τα πάντα. Εκείνος ο χωρικός θα είδε από το «πουθενά» μια μεγάλη προσωρινή αναστάτωση στην περιοχή του, ένα μεγάλο φονικό που το προκάλεσε μια παράξενη ορδή ανθρώπων που αφού άφησε το αιματηρό στίγμα της, έφυγε. Αν εκείνος ο χωρικός δεν έχασε κάποιο συγγενή του στη μάχη πιθανότατα να ξέχασε αργότερα το πέρασμα των Ελλήνων από τα μέρη του. Ο Αλέξανδρος για εκείνον ήταν ασήμαντος γιατί επηρέασε τη ζωή του πάνω κάτω σαν μια καταιγίδα, ελάχιστα. Ο γιος του Φιλίππου ήταν μέγιστος αλλά το μεγαλείο συνδέεται πάντα με το πόσο βαριά σκιά αφήνει στα πράγματα που περιβάλλει. Αν δεν σκιάσει τα πάντα, δε σημαίνει ότι αυτά που μένουν έκθετα στον ήλιο είναι ανάξια του μεγαλείου της Σκιάς. Όσοι αγνοούν, για να καταλήξω, ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι απαραίτητα πνευματικά κατώτεροι, απλά έχουν επιλέξει να επικεντρώσουν την προσοχή τους κάπου άλλου, σκιάζοντας άλλες πτυχές.

Σίγουρα το επιχείρημα μου δεν είναι ολοκληρωμένο, αλλά οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες, είμαι σίγουρος, μπορούν να αντιληφθούν τη φιλαλήθεια της σκέψης μου. Η Ιστορία είναι χρήσιμο εργαλείο, όπως και το τηλεσκόπιο, όπως κάθε μεγαλοφυή εφεύρεση αλλά τίποτα δεν αποτελεί πανάκεια από μόνο του και η καθημερινότητα μας διέπεται από νόρμες και κανόνες ιδιαίτερες στις οποίες μπορούν να ανταπεξέλθουν και εκείνοι που στερούνται των «τυπικών» προσόντων. Με δυο λόγια ας δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην ουσία και όχι στον τύπο.

* Για τους αδαείς : Οι άλλες δυο σημαντικές προσωπικότητες για το γράφοντα είναι ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Αργεντινός Ερνέστο Tσε Γκεβάρα!

Τα λέμε πριν την επόμενη Δευτέρα

Αρθούρος Σοπενχάουερ

Φανατικός είναι κάποιος που δεν θέλει να αλλάξει γνώμη και δεν θέλει να αλλάξει θέμα.

Νομίζω πως αν έρθουμε αντιμέτωποι με το ερώτημα σχετικά με αν και κατά πόσο είμαστε φανατικοί ή όχι, ελάχιστοι θα αποφανθούμε θετικά. Την ίδια στιγμή όμως, λίγοι θα πουν πως δεν έχουν συναντήσει φανατισμένα άτομα στη ζωή τους. Σε αυτούς φυσικά ανήκω και εγώ. Είχα αποφασίσει λοιπόν να γράψω κάτι για το κλείσιμο της Βουλής ή για τις παρεΐστικες εκλογές της φοιτητιόσας νεολαίας ,που σύμφωνα με τον πρόεδρο τη ΟΝΝΕΔ, «απέδειξαν» πως η νεολαία γύρισε την πλάτη στους κουκουλοφόρους και τη βία. Ψάχνοντας κλασικά για την ατάκα που θα πριμοδοτούσε το σημερινό μου «άρθρο» βρέθηκα πάνω στη ρήση του Βρετανού πολιτικού ηγέτη και σαν «σκεπτόμενο» άτομο που είμαι προβληματίστηκα. Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση σατ γραπτά μου, διαπίστωσα πως η θεματολογία μου είναι περιορισμένη, άγομαι και φέρομαι από την ασήμαντη ελληνική πολιτική επικαιρότητα ή τη mainstream διεθνή ατζέντα όταν αυτή πρωταγωνιστεί στα δελτία των 8.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να εστιάσω την προσοχή σας σε δύο σημαντικά ζητήματα που συμβαίνουν αυτή την περίοδο στη Υδρόγειο. Το ένα ήταν η ανθρωπιστική κρίση στη Σρι Λάνκα, η οποία προέκυψε μετά τις τελευταίες επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων εναντίον των ανταρτών Τίγρεων – Ταμίλ. Καθώς οι γνώσεις μου όμως είναι ελάχιστες θα περιοριστώ απλά στην αναφορά της συγκεκριμένης εξέλιξης. Το άλλο μεγάλο θέμα είναι η κατάσταση στο Πακιστάν και η «έξυπνη» πολιτική του μαύρου πλανητάρχη.

Θα θυμάστε όλοι πόσο ευαίσθητη ήταν η δυτική κοινή γνώμη, και ιδιαίτερα η ελληνική, όταν ο αντιπαθής Μπους αποφάσισε να χτυπήσει το Αφγανιστάν το 2001 και το Ιράκ το 2003. Διαδηλώσεις, πορείες και κάτι ψιλομπάχαλα όταν έπεσαν οι πρώτες έξυπνες βόμβες στους δύσμοιρους αμάχους. Τι γενναίοι, ευαίσθητοι και ανθρωπιστές ήμασταν. Αυτές τις μέρες μάλλον έχουμε γίνει πιο αναίσθητοι ή απλά η ηλιθιότητα μας είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Τι θα λέγατε για ένα «ταξίδι» στο σημερινό Πακιστάν. Η ισλαμική χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ισλαμιστές αντάρτες Ταλιμπάν έχουν υποκαταστήσει το κράτος σε μεγάλα τμήματα της πακιστανικής επικράτειας ενώ έχουν πυκνώσει οι τρομοκρατικές επιθέσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πρόσφατα οι Ταλιμπάν έθεσαν υπό τον έλεγχο τους μια περιοχή που απέχει 100 χλμ. από την πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ. Η αμερικανική διπλωματία χαρακτήρισε την κατάσταση απαράδεκτη αφενός και κρίσιμη αφετέρου. Ο συμπαθής Ομπάμα δεν κατέφυγε σε απευθείας βομβαρδισμούς, αντίθετα έκανε χρήση του διαλόγου με την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Πακιστάν, όχι όπως ο προκάτοχος του που συνεργαζόταν με τον δικτάτορα Μουσάραφ. Μετά από αυτό τον επί ίσοις όροις διάλογο ο Ομπάμα πείστηκε να σεβαστεί την εθνική κυριαρχία του Πακιστάν και δεν προχώρησε σε μια επέμβαση που ίσως να έκανε κακό στο image του. Έτσι, την υπόθεση ανέλαβε να λύσει ο πακιστανικός στρατός.

Φτωχοί νέοι μιας ρημαγμένης πατρίδας διατάχτηκαν να επιτεθούν στους αδελφούς τους για να αισθάνεται πιο ασφαλής ο Λευκός Οίκος. Ένας βρώμικος εμφύλιος πόλεμος είναι σε εξέλιξη στα πακιστανικά βουνά που κοστίζει καθημερινά τη ζωή αμάχων και έχει αναγκάσει εκατοντάδες χιλιάδες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να γίνουν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την χώρα, μια χώρα που για αυτούς δεν δίνει δεκάρα, αλλά που θα κινητοποιήσει χιλιάδες στρατού προκειμένου να εξασφαλίσει τα ευμενή σχόλια της Χίλαρυ. Μια ανθρωπιστική καταστροφή είναι σε εξέλιξη, αλλά παραδόξως δε συγκινείται κανείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πολίτες κρίνουν ότι πόλεμος χωρίς άμεση αμερικάνικη εμπλοκή δεν πουλά και αξίζει πολύ λιγότερο από τον Παυλίδη, τον Βερελή και τις μικροκομμάτικες επιδιώξεις της ελληνικής Αριστεράς.

Στον απόηχο όλων αυτών, βγάζω το καπέλο στον πρώην γερουσιαστή του Ιλινόις, που απέδειξε περίτρανα την κυριαρχία του φαίνεσθαι πάνω στο είναι στην μίζερη εποχή μας, και συνεχίζει ακόμα να αντλεί ανέξοδα συμπάθειες απλά και μόνο λόγω πρωτότυπου χρώματος και στυλ. Και όλα αυτά, γιατί απλά έχει να κάνει με ανθρώπους που αρνούνται να αλλάξουν θέμα και οπτική, με ανθρώπους δηλαδή φανατικούς, ηλίθιους, και που δυστυχώς αυτοί οι τύποι είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση μας.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Οι συμβουλές είναι σαν τα φιλιά, δεν κοστίζουν τίποτε και προκαλούν ευχαρίστηση όταν τις δίνεις.

Η ελληνική πολιτική σκηνή τις τελευταίες εβδομάδες παρουσιάζεται αρκετά κωμικοτραγική. Υπό το βάρος μιας ανεπανάληπτης σκανδαλολογίας, βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ένας πρώην υπουργός που φέρεται ότι λαδώθηκε από ένα εφοπλιστή για την παραχώρηση σε εταιρεία συμφερόντων του δεύτερου κάποιας άγονης γραμμής του αιγαίου. Ο Παυλίδης, ως γνωστόν, δεν έπεισε τους συναδέλφους του για την αθωότητα του. Βέβαια εκείνοι φρόντισαν με «συνείδηση» να τον απαλλάξουν για να μην πάμε σε εκλογές. Φυσικά η κοινή αίσθηση αναφορικά με τον πρώην υπουργό παραμένει αρνητική για αυτό και πάρα πολλοί «συνάδελφοί» του τον συμβουλεύουν να παραιτηθεί. Ο Αριστοτέλης, όμως, τους κούνησε αρνητικά το δάχτυλο και δεν δέχτηκε να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος και να θυσιαστεί σαν άλλη Ιφιγένεια «απαλλάσσοντας» έτσι την παράταξη του από το συνολικό άχθος των σκανδάλων. Ο Παυλίδης αρνήθηκε να χαραμιστεί για τους άλλους με το σκεπτικό ότι το δικό του «έγκλημα» είναι πολύ μικρότερο από εκείνα των άλλων και έτσι, ως άλλος Ξανθόπουλος, αναφερόμενος ακόμα και στη φουκαριάρα τη μάνα του, από το βήμα της Βουλής εκλιπάρησε για Δικαιοσύνη, δηλαδή Απαλλαγή, την οποία κέρδισε και όσο για παραίτηση ούτε λόγος.

Προσωπικά ο Παυλίδης μου είναι συμπαθής. Γιατί δηλαδή να την πληρώσει αυτός; Γιατί να παραιτηθεί; Για ποιον; Για τον Βουλγαράκη, τον Ρουσόπουλο, τον Ανδριανό, τον Τσιτουρίδη, ή τον σεμνό και ταπεινό αρχηγό του; Ποιος έδειξε ίχνος ευθιξίας για δώσει το καλό παράδειγμα στον εκάστοτε Παυλίδη;

Και τώρα θα μου πείτε που κολλά ο χορτοφάγος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας που κατάφερε στην 94χρονη διαδρομή του να τιμηθεί αμφότερα με βραβείο Νόμπελ και Όσκαρ; Ο λόγος έγκειται στην «κοστολόγηση» που κάνει ο Σω στις συμβουλές, και η οποία με παραπέμπει ευθέως στους τσάμπα μάγκες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Πραγματικά αυτοί οι τύποι με εξοργίζουν. Δηλώνουν συνεχώς πως αν ήταν στη θέση του πρώην υπουργού θα είχαν παραιτηθεί. Η υποκρισία τους είναι καυτά παραπάνω από εμφανής. Δεν νομίζω ότι πείθουν κανένα, γιατί κανείς στην Ελλάδα δεν έχει δείξει ότι έχει το κουράγιο να αναλάβει ευθύνες. Μάλιστα εκείνο που ωθεί την ευθιξία σε τέτοια επίπεδα είναι η αντίληψη που λέει ότι «αφού κανείς δεν παραιτείται ποτέ, μαλάκας είμαι να παραιτηθώ εγω»;

Έτσι, ξαναδιαβάζοντας τον Σω, εκείνο τον μοναχικό, πλην ακούραστο, ιδεαλιστή σοσιαλιστή δεν μπορώ παρά να απορρίψω μετά βδελυγμίας του φαρισαίους «θιασώτες» της ηθικής βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, που με περισσή υποκρισία μοίραζαν συμβουλές και παραινέσεις προς την πλευρά του Αριστοτέλη Παυλίδη, απλά και μόνο για να κερδίσουν πρόσκαιρα τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Κάθε μια από αυτές τις «συμβουλές» θυμίζει το εκπορνευμένο φιλί του Ιούδα, που για μένα ευτυχώς, αρνείται να το δεχτεί ο νησιώτης πολιτικός. Μάλιστα, προσωπικά τον ευχαριστώ, διότι με την εγωιστική του στάση, άθελα και ασυνείδητα, φέρνει πιο κοντά στο φως τους δεσμώτες εκείνου του πλατωνικού σπηλαίου, που θέλει να αυτοαποκαλείται Ελληνική Δημοκρατία.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Έδειχναν του ηλίθιου το φεγγάρι, και εκείνος κοίταζε το δάχτυλο!

Τη συγκεκριμένη ρήση την έχω δει με πολλές παραλλαγές στη θέση του ηλιθίου σε αρκετούς τοίχους στη ζωή μου. Οι συνηθέστερες ταυτίσεις του ηλιθίου αφορούν του γαύρου, του μπάτσου και του κνίτη. Πάντα είχα απορία για την πνευματική πατρότητα του συγκεκριμένου γνωμικού και κατόπιν μικρής αναζήτησης έφτασα στον Κινέζο επαναστάτη. Πιθανώς η απόδοση να είναι λανθασμένη, αλλά αν το παράκανα με το συγκεκριμένο ζήτημα θα μετουσιωνόμουν στον καταδικαζόμενο από την σήμερα τιμώμενη ατάκα βλάκα που χάνει το δάσος για το δέντρο. Αφορμή φυσικά για την έμπνευση αυτής της Δευτέρας ήταν όλη η παραφιλολογία για το δάχτυλο του τέως υπουργού Αιγαίου.

Πόσο μελάνι χύθηκε και θα χυθεί για το νέο αυτό γαλάζιο σκάνδαλο; Και πόσο άσκοπα πραγματικά; Το τραγικό είναι πως ολόκληρη η ελληνική κοινωνία «μοιάζει» να παρακολουθεί με ζέση και ενδιαφέρον το σήριαλ που όλοι ξέρουμε ότι δεν μπορεί να καταλήξει πουθενά. Τις επόμενες μέρες η συνήθης ελληνική λήθη θα σκεπάσει τα πάντα και ελάχιστα πιστεύω πως ο Παυλίδης θα παραιτηθεί. Σε αυτό το κλίμα, όλοι εμείς οι ηλίθιοι, φαίνεται πως εστιάζουμε στο δάχτυλο του Παυλίδη, αγνοώντας την ουσία της υπόθεσης, την ουσία της σκανδαλολογίας, την ουσία της πολιτικής και την ουσία των κοινωνικών διεργασιών που περαιώνονται μπροστά, δίπλα και μέσα στις ζωές μας.

Θέλοντας λίγο να στρέψω την προσοχή από το δάχτυλο στο φεγγάρι θα αναπαράγω μια είδηση που διάβασα, τυχαία η αλήθεια είναι, στα ψιλά της Καθημερινής. Διάβασα για την Μαρίνα, ένα παιδί μεταναστών που ήρθε 10 χρονών στην Ελλάδα, πήγε σχολείο, αρίστευσε, έδωσε πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στο παιδαγωγικό του ΑΠΘ. Προφανώς η επιλογή της συνδεόταν με την ταχεία επαγγελματική αποκατάσταση που προσφέρει το συγκεκριμένο αντικείμενο. Η Μαρίνα λοιπόν τελείωσε τη σχολή της, ως όφειλε, αλλά σήμερα δεν εργάζεται σε αντίθεση με τους συμφοιτητές της που ακόμα και αν δεν πιάσουν την βάση στον ΑΣΕΠ διδάσκουν ως αναπληρωτές. Ποιος ο λόγος; Η Μαρίνα δεν έχει ελληνική υπηκοότητα και βάσει νόμου, όχι μόνο δεν δικαιούται να διδάξει σε δημόσιο σχολείο, αλλά ούτε καν σε ιδιωτικό. Ο παραλογισμός και η προχειρότητα της ελληνικής πολιτείας, που και καλά αυτή την περίοδο συζητά με τους κοινωνικούς φορείς συνολικά το θέμα της παιδείας από μηδενική βάση, σε αυτή την περίπτωση ξετυλίγεται σε όλο της το μεγαλείο.

Ο κόσμος αλλάζει και οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στο καινούργιο με δημιουργικές πρωτοβουλίες και μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα όμως, στην αναζήτηση της σωστής ερμηνείας του δάχτυλου Παυλίδη, χανόμαστε και θυσιάζουμε πολύτιμο πολιτικό και κοινωνικό χρόνο σε ευτελή ζητήματα. Το ερώτημα είναι τι πραγματικά κίνητρα ενσωμάτωσης δίνονται στα παιδιά των μεταναστών; Και αν τελικά δεν δίνονται, πόσο αμελητέας σημασίας είναι αυτό; Ενδεικτικά αναφέρω πως οι δεύτερης γενιάς μετανάστες αποτελούν πάνω από το 15% της νεολαίας που σήμερα αναπνέει στη χώρα αυτή.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Μάο Τσε Τουνγκ

Posted in Πολιτικοι Tagged: Δάσος, Δέντρο, Μάο, Μαρίνα, Μετανάστες, Ουσία, Παυλίδης, Παιδαγωγικό ]]> http://nonnews.wordpress.com/2009/05/04/mao/feed/ 0 rigasgfree 069 http://nonnews.wordpress.com/2009/04/27/gibran/ http://nonnews.wordpress.com/2009/04/27/gibran/#comments Sun, 26 Apr 2009 21:00:36 +0000 rigasgfree http://nonnews.wordpress.com/?p=433 ]]>

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας!

Τα λόγια του Αμερικανολιβανέζου ποιητή παραπέμπουν στους δεσμώτες του πλατωνικού σπηλαίου, αλλά για άλλη μια φορά δεν είναι η αρχαία ελληνική γραμματεία η πηγή της έμπνευσης μου. Το γεγονός ότι το πέπλο της νύχτας σκεπάζει στο έρεβος δεκάδες σκέψεις και πράξεις, δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι μπορεί να τις ακυρώσει και μάλιστα όταν το φως ξεπροβάλει κάθε αυγή συνοδεύεται από τα αποτελέσματα των «ανομολόγητων» πράξεων. Το πιο εύκολο τεκμήριο της θέσης μου, που αυτή τη στιγμή διακλαδίζει τους νευρώνες του εγκεφάλου μου, είναι η πλειοψηφεία των ανθρώπων που πάτησαν και πατούν τον συγκεκριμένο πλανήτη. Διαφωνεί κανείς πως οι περισσότεροι εξ ημών δημιουργηθήκαμε κατόπιν γενετησίας συνευρέσεως που έλαβε χώρα στο σκοτάδι, ιδιωτικά και χωρίς να ειπωθεί ποτέ σε τρίτους που όμως πάντα γνώριζαν και θα γνωρίζουν;;;

Το φως είναι η συνέχεια του σκότους και αμφότερα είναι δυναμικά. Φυσικά δεν τα λέω όλα αυτά επειδή προβληματίζομαι πάνω στην ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους. Πριν λίγες μέρες «θαύμασα» τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών και υπεύθυνο για τη Δημόσια Τάξη στην εκπομπή της γλυκύτατης Άννας με την λευκή ανταύγεια. Ο Κρητικός, που μεγάλωσε στο χωράφι και προ μηνών έδωσε εντολή να συμμορφωθούν παντί τρόπω οι συντοπίτες αγρότες του που ήθελαν να διαδηλώσουν στην Αθήνα, δήλωνε με παρρησία πως πέρασε πια η εποχή που η Αστυνομία δεν θα απαντά. Με αυτά τα λόγια ο κος Μαρκογιαννάκης δεν υπεράσπισε κάποια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος αλλά την επίθεση στα Εξάρχεια σε βάρος 2 νεαρών. Για την ιστορία, κλούβα των ΜΑΤ που φύλαγε τα παλιά γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δέχτηκε επίθεση με ξύλα, πέτρες και μολότωφ και μετά από ώρα αποφάσισε να «απαντήσει», και έτσι περικύκλωσε την πλατεία και επιτέθηκε εναντίον δικαίων και αδίκων. Το αποτέλεσμα 2 άγρια ξυλοκοπημένοι φοιτητές, τη βία εναντίον τους ουσιαστικά κάλυψε η πολιτική ηγεσία και κουκούλωσε η μιντιακή νομενκλατούρα.

Στο ψευδοκράτος των Αθηνών εξακολουθούν να συμβαίνουν πράγματα κυρίως όταν το σκοτάδι πέφτει. Το κράτος φοβάται, τα αίτια του Δεκέμβρη δεν απαλειφθήκαν ακόμη και ενόψει της απελαύνουσας οικονομικής κρίσης η καταστολή ενισχύεται, το νομοσχέδιο ενάντια στη «κουκούλα» βρίσκεται στη βουλή, οι κάμερες γίνονται ολοένα και πιο δραστήριες, τα ΜΜΕ έχουν πάρει το μάθημα τους και στρέφουν αλλού την προσοχή και η Αστυνομία προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι σε ενδεχόμενη κοινωνική αναταραχή θα αντιδράσει πολύ δυναμικά. Την ίδια στιγμή το επίσημο κράτος θέλει να ξορκίσει το κακό παρέχοντας στην αδελφή του Αλέξη ελεύθερη πρόσβαση σε όποιο τμήμα ΑΕΙ ή ΤΕΙ επιθυμεί.

Η απόλυτη υποκρισία στο μεγαλείο της. Βέβαια όλα αυτά είναι καλώς μελετημένα και υπογράφω και με τα δύο μου χέρια πως θα αποδώσουν… Με την αίρεση πάντα ότι όλοι αυτοί έχουν δίκιο… Αν δηλαδή όπως λένε οι κρατικοδίαιτοι, τα παιδία του Δεκέμβρη βγήκαν στους δρόμους είτε για χαβαλέ, είτε επειδή ήξεραν ότι δεν θα τιμωρηθούν, είτε γιατί ήθελαν να υπονομεύσουν το «υγιές», «ταξικό» κίνημα, είτε γιατί ήταν πράκτορες της Μοσάντ και των Αμερικανών που ήθελαν να ανατρέψουν τον φιλορώσο Καραμανλή. Αν όμως ήταν κάτι άλλο; Τότε η κοινωνική αναταραχή έρχεται, και ούτε η ομάδα Δ ούτε η ομάδα Ε του Γκίολβα και των υπερόπλων θα την ανατρέψει. Ίδωμεν… και για να ξέρουμε καλύτερα τι μας γίνεται να κοιτάμε τα μονοπάτια της νύχτας!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Χαλίλ Γκιμπράν

Η μόνη κάθαρση είναι η γνώση!

Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν, του ιδρυτή του Θεάτρου Τέχνης. Δεν πρόκειται να επεκταθώ σε κούφια λόγια υποκριτικού θαυμασμού του έργου και της προσφοράς του, όχι γιατί ενδεχομένως δεν το αξίζει αλλά γιατί θα ήταν τόσο ψεύτικο από πλευράς μου. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι ελάχιστη σχέση έχω με το Θέατρο και συνεπώς κάθε προσπάθεια για μνεία του γενειοφόρου καλλιτέχνη θα έμοιαζε τόσο παράταιρη. Δικαίως θα αναρωτιέσαι λοιπόν αναγνώστη μου πως προέκυψε ο τίτλος.

Στο πλαίσιο της ανάγκης να περαιώσω πράγματα που ακόμα δεν έκανα, βρέθηκα το περασμένο Σάββατο για πρώτη φορά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Εκεί, όπως έμαθα αργότερα, μια από τις τελευταίες μαθήτριες του Κουν, η Κ. Γέρου έπαιξε μια σειρά από μονόπρακτα στην μνήμη του μέντορα της. Η παράσταση κύλησε σχετικά ικανοποιητικά. Δεν θα πω περισσότερα γιατί όπως είπα, είμαι από τους τελευταίους που δύνανται να κρίνουν. Δύο πράγματα με εντυπωσίασαν, το κοινό που τόσο διερευνητικά περιεργαζόμουν και η ρήση που κοσμεί τον τίτλο του παρόντος «άρθρου».

Το κοινό ήταν τόσο παράξενο! Αρχικά διέκρινα κάποιους φοιτητές που στο πίσω μέρος του μυαλού τους ελπίζουν μάταια να ανέβουν κάποια στιγμή στην σκηνή. Αυτούς πλαισίωναν μεσήλικες, «φτασμένοι» ηθοποιοί καθώς και κάποια γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας, που τόσο επιδεικτικά πλάσαραν τους εαυτούς τους στο φουαγιέ. Μετά ήταν οι τύποι που τυχαία σαν και μένα βρέθηκαν στον χώρο, και τέλος οι πενηντάρες και βάλε καλοντυμένες και καθωσπρέπει κυρίες του Κολωνακίου και των Βορείων Προαστίων. Αυτές ήταν η συντριπτική πλειοψηφία, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ήταν τόσες πολλές. Ήταν τόσο σοβαροφανείς, βαμμένες εξαιρετικά, έντεχνα διακοσμημένες με εκλεκτά και ακριβά κοσμήματα… και φυσικά χτενισμένες εκτάκτως. Όλα αυτά σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιμετωπίζουν το δαίμονά τους, δηλαδή το φάντασμα του ληξίαρχου που κατέγραψε τη γέννηση τους πριν πολλές, δυστυχώς, δεκαετίες. Λόγω της καλής μου διάθεσης αντιμετώπισα το θέμα με χιούμορ και έτσι στο τέλος της παράστασης ελάχιστα με ενόχλησε ο εφετζής ακαδημαϊκός που πριν 4 χρόνια μου έδωσε το σημαντικότατο πτυχίο που κοσμεί κάποιο τοίχο του παιδικού μου δωματίου στο πατρικό μου στην Καλαμάτα.

Και μετά από όλα αυτά τι; Όλως παραδόξως τριβέλιζαν τα αυτιά μου, τα τελευταία λόγια της Γέρου… η μόνη κάθαρση είναι η γνώση! Και κάπως έτσι το μυαλό μου ταξίδεψε μακριά από το θεσμοποιημένο σανίδι και έφτασε στους παρακείμενους αθηναϊκούς δρόμους, στο αληθινό θέατρο της αέναα εξελισσόμενης Ιστορίας. Λίγο μέτρα μακριά από τη Στοά Πεσματζόγλου στέκουν παράλληλα αντικριστά, χωρίς να τέμνονται, το γκέτο των μεταναστών από την Ασία από τη μια, και από την άλλη τα αντιεξουσιαστικά στενά των Εξαρχείων. Δύο κόσμοι διαφορετικοί, που η επίσημη πολιτεία έχει επιλέξει να αγνοεί. Και αυτό γιατί το θέατρο του παραλόγου όπου κάποιος Παυλίδης πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στους ρόλους της Ιφιγένειας και του Αγαμέμνονα έχει μεγαλύτερη σημασία για τον μικρόκοσμο της διαπλεκόμενης ελληνικής εξουσιαστικής δομής. Αλλά όπως έχω ξαναπεί, με το να εγκλωβίζει κανείς την οπτική του στον μικρόκοσμο του δεν ακυρώνει τις διεργασίες που δεν αγγίζει το βλέμμα του. Η Αλήθεια και η Κάθαρση δεν είναι στις θεσμοποιημένες παραστάσεις -μνημόσυνα αλλά στην επίμονη παρατήρηση στις ζυμώσεις των ιδεών, των νοοτροπιών και των ανθρώπινων δράσεων. Ίσως, ο Κάρολος να άξιζε τελικά κάτι!!!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Κάρολος Κουν

Τα πουλιά δεν τραγουδούν ποτέ μέσα στις σπηλιές.

Το πώς έπεσα πάνω στον Αμερικανό ποιητή του 19ου αιώνα είναι μια πολύ παράξενη ιστορία που αν αποφάσιζα να την παραθέσω μάλλον θα έχανα το ενδιαφέρον των «φανατικών» αναγνωστών μου, που με βάση προσωπικούς αυθαίρετους υπολογισμούς δεν νομίζω να ξεπερνούν τις 15 ψυχές. Anyway, που λένε και στη Θήβα, ο πολέμιος της δουλείας και ο συγγραφέας της «Κοινωνικής Ανυπακοής» μεταξύ άλλων επισημαίνει πως το τραγούδι των πουλιών «περαιώνεται» μόνο εκεί που του πρέπει. Δεν είναι όλα τα μέρη ίδια και ούτε όλα τα αυτιά έτοιμα.

Και με αυτή την διαπίστωση ο λογισμός μου τρέχει στην Πρυτανεία του ΑΠΘ και το πώς τα ΜΜΕ την προσεγγίζουν. «Τέλος στην ανοχή», φωνάζει ο Πρετεντέρης. «Να επέμβει η Αστυνομία», κραυγάζει ο Άδωνις. «Να μη φοβηθεί το πολιτικό κόστος», παροτρύνει η Γιαννάκου η κυβέρνηση. Και όλα αυτά με το αιτιολογικό ότι οι καταληψίες «εκφυλίζουν» το άσυλο και ενδεχομένως να γίνουν βανδαλισμοί. Ένα πρωινό άκουσα τον Παπαδάκη να ανησυχεί για την μη καταβολή επιδομάτων σε δικαιούχους φοιτητές από τη μη λειτουργία της Πρυτανείας.

Πραγματικά τι άθλιες φαιδρότητες. Το ότι το κελάηδημα των καναρινιών της νέας εποχής δεν φτάνει στα τηλεοπτικά σπήλαια δεν σημαίνει πως αυτά δεν τραγουδάνε, ευτυχώς για μας τραγουδάνε στο δάσος της αντιπληροφόρησης. Ελάχιστοι από αυτούς που παρελάζουν καθημερινά από την τηλεοπτική μας οθόνη αναφερθήκαν στα αίτια της κατάληψης. Προσπαθούσαν να μας πείσουν πως είναι κάποιοι τρελοί αφιονισμένοι τραμπούκοι που απλά θέλουν να ξεσπάσουν, να «μπαχαλέψουν». Η μαζικότατη συνεδρίαση της συγκλήτου απέδειξε πως υπήρχε όντως ένα θέμα και το οποίο δεν ήταν τόσο εξωπανεπιστημιακό. Αυτοί που κατέλαβαν το ΑΠΘ το έκαναν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα και απαιτούν να σταματήσει το πανεπιστήμιο να μισθώνει εργολαβίες για την καθαριότητα του ιδρύματος. Εργολαβίες που απομυζούν μεγάλα κέρδη από τον κρατικό κορβανά εκμεταλλευόμενες ανασφάλιστους μετανάστες.

Τι ζήτησαν οι αξιόλογοι υπερασπιστές της κανονικότητας; Ζήτησαν από τους καταληψίες να αποχωρήσουν και να διεκδικήσουν τα «θέλω» τους με άλλο τρόπο. Ενδεχομένως με απεργία πείνας, όπως ακριβώς εκείνος ο τύπος που στέκει στη Πατησίων βδομάδες τώρα, ενοχλώντας τους περαστικούς χωρίς καμία τηλεοπτική σημασία.

Όσοι αξίωσαν τον τερματισμό της κατάληψης, τον αξίωσαν γιατί είναι αποτελεσματικός, ήδη ο Πρύτανης, που αρχικά δήλωνε αναρμόδιος, προέβη σε πρωτοβουλίες (υποκριτικές ή όχι το μέλλον θα δείξει) για αναθεώρηση του καθεστώτος εργολαβιών. Πιστεύει αλήθεια κανείς πως ένα εμπεριστατωμένο ψήφισμα από κάποια επώνυμη κίνηση πολιτών θα είχε καλύτερα αποτελέσματα.

Ζούμε σε ζοφερούς καιρούς. Η πολιτεία δεν λαμβάνει τα μηνύματα, εξακολουθεί να κάνει τις λάθος δημοσκοπήσεις. Και σε αυτή την αντιφατική συγκυρία, σχεδόν ασυνείδητα, αναδεικνύονται σε πολιτική πρωτοπορία κάποια θυμωμένα παιδιά, που δεν ξέρουν πολλά από ποίηση και ιστορία, βιώνουν όμως την αδικία στα νεκρά τους όνειρα και έτσι, πιθανότατα άθελα τους, στην έμμονη τους για σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας ξεθάβουν αργά άλλα σταθερά την Ελπίδα. Εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία των φιλήσυχων τηλεθεατών σαν τον κυρ-Παντελή, είναι σίγουρο πως δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε. Αλλά είναι καλό σιγά σιγά να αρχίζουμε να ξεπερνάμε τα φοβικά μας σύνδρομα απέναντι στους «ταραξίες» γιατί ευτυχώς για όλους η Ιστορία δεν τελείωσε ακόμα.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Ντέιβιντ Θορώ

Φαντάζει ωραία καμένη η σημαία!

Στον απόηχο των εορτασμών για την 25η Μαρτίου μου ήρθε η εικόνα μιας μάντρας στα Εξάρχεια όπου πάνω του με κόκκινη μπογιά σαν αίμα σχηματιζόταν το προκλητικό σύνθημα. Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά σαν τηλεθεατής το 1995 αντίκρισα το «ιερόσυλο» θέαμα της καιόμενης γαλανόλευκης όπως φυσικά μου είναι αδύνατο να ξεχάσω τα συναισθήματα οργής που πλημμύρισαν την εφηβική μου ψυχή για το αδιανόητο που διαδραματιζόταν επί της οθόνης. Από τότε πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί ομάδες που αυτοχαρακτηρίζονται ως ουτοπικά αναζητούσες την ματαιότητα της απόλυτης ελευθερίας τα βάζουν με ένα σύμβολο που συνοψίζει τον αφορισμό Ελευθερία ή Θάνατος.

Ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με το συγκεκριμένο θέαμα και είναι εξαιρετικά απίθανο να συναινέσω ποτέ σε ανάλογες ενέργειες αλλά από καιρό κατανοώ τα ελατήρια που σπρώχνουν «ανιστόρητους» οργισμένους νέους σε αυτή την ιεροσυλία. Για τους απόκληρους του σύγχρονου κόσμου η γαλανόλευκη απλά αντιπροσωπεύει το σύγχρονο ελληνικό κράτος μαζί με όλες τις παθογένειες και τις αντιφάσεις που το συνέχουν. Βάζοντας τα με την σημαία κάποιος επιθυμεί να χτυπήσει και να κάψει ότι ευθύνεται και ελέγχει τα κακώς κείμενα που μας περιτριγυρίζουν. Θέλει να ταπεινώσει την ψευδεπίγραφη αυτοκαταστροφική περηφάνια του νεοέλληνα που βρίσκει την κορύφωση της στην ανύψωση του συγκεκριμένου πανιού στη Eurovision και κυρίως μετά από κάθε ντοπαρισμένη ολυμπιακή επιτυχία.

Δεν μπορώ να μη κάνω δεύτερες σκέψεις μετά τις επιβλητικές παρελάσεις προς «τιμή» της εθνικής παλιγγενεσίας όπου μπροστά στις αρχές της νεοελληνικής πολιτείας παρελάζουν τα πανάκριβα ξενόφερτα όπλα τα οποία υποθηκεύουν de facto τους σκοπούς για τους οποίους πολέμησαν ο Γιος της Καλόγριας* και ο Γέρος του Μοριά. Η σημαία πάντα είναι η ίδια αλλά ο συμβολισμός της θα αλλάζει πάντα ανάλογα με την οπτική που την αντικρίζουμε, έτσι κατά καιρούς αξίζει να πεθαίνουμε για αυτή και άλλοτε καλύτερα να την αγνοούμε. Το πρωταρχικό της μήνυμα όμως είναι ένα και αναλλοίωτο και ίσως καλύτερα το υπηρετούν αυτοί που την «καίνε» σε σχέση με τους χαρτογιακάδες που στέκουν προσοχή μπροστά της, ιδιαίτερα δε όταν στην περιοχή είναι και μια κάμερα παρούσα.

Η σύγχρονη Ελλάδα είναι μια παράξενη υπόθεση με πλείστες αντιφάσεις που οι περισσότεροι επιλέγουμε να μην τις κοιτάμε βολεμένοι στον μικρόκοσμό μας. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι λίγο μετά την μεγάλη παρέλαση στην Ερμού και τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου πλήθος έγχρωμων μεταναστών πουλούσε την πραμάτεια τους εκμεταλλευόμενοι την αργία και αρκετοί Πακιστανοί κυκλοφορούσαν με πλαστικές ελληνικές σημαίες που προσπαθούσαν να πλασάρουν στους γονείς που είχαν βγάλει τα παιδιά τους βόλτα. Η εικόνα των Μουσουλμάνων που κράδαιναν το γαλανόλευκο ελληνορθόδοξο σταυρό για λίγα ευρώ περιείχε μια ανομολόγητη τραγικότητα. Και όπως ήμουν βυθισμένος σε αυτές τις σκέψεις ακούω ένα μπόμπιρα να διαμαρτύρεται πως δεν θέλει να ακούσει πάλι το γνωστό παραδοσιακό ινδιάνικο συγκρότημα που δίνει καθημερινά ρεσιτάλ στους τουριστικούς πεζόδρομους.

Και όλα αυτά 188 χρόνια μετά, και φυσικά προς «τιμή», εκείνου του ξεσηκωμού που ήθελε να αναστήσει την πατρίδα του Σωκράτη, του Αισχύλου και του Κλεισθένη. Με λίγα λόγια στην Ελλάδα του 2009, όπου ο ανιψιός του Εθνάρχη δηλώνει κόπωση και οπού ο Γιωργάκης ετοιμάζεται να ασκήσει το κληρονομικό του δικαίωμα εξουσίας, κάτι δεν μου πάει καλά…

* Για τους αδαείς : Η αναφορά αντιστοιχεί στον Γεώργιο Καραϊσκάκη που ήταν καρπός συνεύρεσης του Αρματολού του Βάλτου Δημήτρη Καραΐσκου και μιας καλόγριας.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Εξάρχεια

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Ο μεγάλος Γερμανός δάσκαλος του Καζαντζάκη είπε πολλές αλήθειες σε καιρούς που τα αυτιά της ανθρωπότητας δεν ήταν έτοιμα για να ακούσουν και να κατανοήσουν. Ευτυχώς πέρασε πολύς καιρός και κύλισε πολύ αίμα στον μύλο της Ιστορίας και πλέον το πνεύμα των λόγων δύναται να μεταλαμπαδευτεί. Ασχολούμαι για τέταρτη φορά με τον ασθενικό και μελαγχολικό Φρειδερίκο και αυτό στον βωμό της αναζήτησης της αξίας των προσωπικών δαιμόνιων μας.

Ο Νίτσε μας έχει αποκαλύψει την εξαρτησιογόνο σχέση του ανθρώπου με τον «εχθρό» του. Κάθε μεγάλος άντρας αποκτά το μέγεθος που τον διακρίνει μόνο μετά το νικηφόρο πέρας της μάχης. Και όσο ευκολότερη ήταν η νίκη και ευκολότερος ο αντίπαλος τόσο μικρότερη η δόξα. Οι μεγάλοι και σπουδαίοι «εχθροί» μοιραία μας δίνουν κάτι από τη λάμψη και το μεγαλείο τους στην προσπάθεια μας να τους υπερκεράσουμε. Αλίμονο σε αυτούς που διάλεξαν μικρές προκλήσεις λέει εκείνος που δεν φοβήθηκε να ερμηνεύσει τον Ζαρατούστρα.

Και αν πιστεύετε πως τα παραπάνω είναι ατεκμηρίωτες μεγαλοστομίες τότε φρόνιμο είναι να παραθέσουμε μερικά παραδείγματα. Ο στρατάρχης Μοντγκόμερυ, ο άνθρωπος που έβαλε ανεξίτηλη την σφραγίδα στη νίκη των συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη Μέση Ανατολή απέκτησε το ειδικό του βάρος κυρίως λόγω του διαμετρήματος του αντιπάλου, του Γερμανού στρατηγού Έρβιν Ρόμελ. Μάλιστα ένα πορτρέτο της Αλεπούς της Ερήμου κοσμούσε το γραφείο του Μοντγκόμερυ. Και ένα βασικό ερώτημα… τι έκανε ο Μοντυ μετά την ιστορική του νίκη; Την απάντηση γνωρίζουν μόνο οι φανατικοί της ιστοριογραφίας και αυτό γιατί οι σημαντικότερες στιγμές του είχαν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με την αντιπαράθεση του με τον τετραπέρατο Ρόμελ. Πόσο πιο ασήμαντος θα ήταν ο Σαλαντίν αν δεν είχε κληθεί να αντιμετωπίσει τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και πόσο αλήθεια θα ήταν δυσκολότερη η διαχείριση της εξουσίας από τον απελευθερωτή της Ιερουσαλήμ αν είχε επικρατήσει επί των Σταυροφόρων σε νεαρή ηλικία; Δείτε τον Αλέξανδρο που όταν εξουδετέρωσε νωρίς τον Δαρείο και την Περσική Αυτοκρατορία αφενός ο ίδιος άγγιξε την παράνοια και αφετέρου οδήγησε τον στρατό του πολύ πέρα από τα όρια μόνο και μόνο για να μπορέσει να ικανοποιήσει την προσωπική του ματαιοδοξία. Θα ήταν πολύ καλύτερα για αυτόν τα πράγματα αν όλα ήταν λίγο πιο δύσκολα και ευτυχώς για τον ίδιο που πέθανε στα 33, δεν θα υπήρχε μεγαλύτερο μαρτύριο για εκείνον τον ακούραστο μαχητή από το να εξαναγκασθεί να γεράσει και να διοικήσει εν ειρήνη το βασίλειο του.

Για παρόμοιους λόγους όλοι οφείλουμε να επιλέγουμε με προσοχή και αυστηρότητα τον δαίμονα, που στην αναμέτρηση μαζί του θα μας σφυρηλατήσει χαρίσματα και παθογένειες. Κάποιοι ενίοτε βάζουν πολύ ψηλά τον πήχη και ενδεχομένως έτσι να προεξοφλούν την άτσαλη πτώση και την ήττα. Με αυτόν τον τρόπο όμως διαμορφώθηκαν κάποια από τα μεγαλύτερα μυαλά του δυτικού κόσμου. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο Νίτσε που επέλεξε να κονταροχτυπηθεί με την κυρίαρχη θρησκεία, με τον ίδιο τον Χριστό. Αρνούμενος να πιστέψει σε ένα Θεό που θέλει να τον υμνούν όλη την ώρα δεν δίστασε να τον «σκοτώσει» αφιερώνοντας χιλιάδες εργατοωρες σε αυτόν τον προμελετημένο φόνο. Ο Νίτσε μπορεί να κατάρρευσε υπό το βάρος της άνισης μάχης και να έζησε τα τελευταία χρόνια του σε διαφορά σανατόρια και τελικά να τάφηκε με το τυπικό λουθηρανικό τελετουργικό κατάφερε όμως να μάθει στην ανθρωπότητα πράγματα που εκείνη δεν θα ξεχάσει ποτέ!

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Φρειδερίκος Νίτσε