Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή!

Το παρόν κείμενο είναι το 73ο πόνημα του παρόντος ιστολογίου. Το συγγραφικό μου εγχείρημα ξεκίνησε κατόπιν παραινέσεως κάλλιστου φίλου που όμως τον βλέπω σε αραιά διαστήματα. Με λίγα λόγια η γέννηση του blog ήταν σχετικά τυχαία. Γεγονός όμως είναι ότι ήταν εβδομαδιαία ασχολία μου στα 2 πιο παράξενα και μεταβατικά χρόνια της ζωής μου. Όταν το ξεκίνησα ήμουν στην χειρότερη φάση της ζωής μου, ενώ σήμερα, με εξαίρεση άλλη μια (αναμενόμενη) ερωτική απογοήτευση, βρίσκομαι σχεδόν στην καλύτερη.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται Κυριακή, και όχι Δευτέρα, ως συνήθως γιατί δεν ήθελα να υπάρχει τακτική αρθρογραφία πέραν του Μαΐου του 2009. Δημοσιεύεται, μάλιστα, λίγες ώρες μετά την λήξη των 27ων γενεθλίων μου. Το καλοκαίρι ανήκει στη νέα περίοδο και θέλω σχεδόν τίποτα να μην συνεχιστεί από την παλιά.

Στην αρχή με διάβαζαν συγγενείς και φίλοι, με τον καιρό οι περισσότεροι βαρέθηκαν, κάτι για το οποίο ελάχιστα τους κατηγορώ. Παρόλα αυτά είχα τακτικά περί τα 300 κλικ σε εβδομαδιαία βάση. Η ενασχόληση με την επικαιρότητα και οι αχανείς ατραποί του διαδικτύου έφεραν πάνω μου πολλούς άγνωστους. Έχω την πεποίθηση πως γύρω στα 10 – 15 άτομα που δεν με ξέρουν καθόλου είναι τακτικοί αναγνώστες μου. Ο μόνος λόγος που θα σκεφτόμουν να συνεχίσω είναι αυτή η συγκεκριμένη ομάδα.

Όμως, όπως λέει ο μεγάλος Γερμανός δάσκαλος, που πολλές φορές αποτέλεσε πηγή έμπνευσης του συγκεκριμένου ιστολογίου, οφείλουμε να ξέρουμε πότε πρέπει να ρίχνουμε αυλαία. Μάλιστα, καλά θα κάνουμε να τηρούμε τις σχετικές δεσμεύσεις μας, διότι διαφορετικά γινόμαστε αστείοι, σαν το Σερ Άλεξ που είχε δηλώσει την πρώτη αποχώρηση του όταν ακόμα ήμουν μαθητής και την περασμένη Τετάρτη τον είδατε όλοι στην Ρώμη να κοουτσάρει πάλι τους κόκκινους διαβόλους.

Τα πράγματα είναι απλά, πέρασα δια πυρρός και σιδήρου, αλλά σε λίγους μήνες φεύγω για κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα κοινωνικά αποδεκτό. Η σύνδεση γνωμικών και γεγονότων μέσα από την αιρετική και μπερδεμένη ιδεολογία μου ήδη είναι μια «υποχρέωση». Δεν θα είμαι αληθινός, δεν θα είμαι καλός, οπότε καλύτερα να σιγήσω. Δεν αποκλείεται στο μέλλον να προσθέσω κάποια κείμενα αλλά αυτό θα γίνεται μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις.

Αγαπημένα μου θέματα ήταν η ελληνική πολιτική επικαιρότητα, οι κοινωνικές ζυμώσεις πέριξ των «Εξαρχείων» και ο διεθνής πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Για μια ακόμα φορά θα υπογραμμίσω την πεποίθηση μου πως ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει χάσει την αξιοπιστία του, όσοι το στηρίζουν το κάνουν κυρίως από τη ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ωφεληθούν από αυτό γινόμενοι ένας μικρός κρίκος στην αλυσίδα της διαφθοράς. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, οι συχνές και καλύτερα οργανωμένες νυχτερινές εμπρηστικές καταδρομές που συχνά ρίχνουν άπλετο φως σε τράπεζες ή σε άλλα σύμβολα της καθεστηκυίας τάξης που σαπίζει, το αποδεικνύουν. Είναι σημάδια της Ιστορίας που κοιλοπονά. Ενδεχομένως να πιστεύετε πως είμαι υπερβολικός, και ενδεχομένως να μη γίνει τίποτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μια σπίθα. Ο Λένιν είχε δηλώσει πως η γενιά του δεν θα είχε την χαρά να βιώσει τους καρπούς της επαναστατικής σκέψης. Οι καταστάσεις όμως επιτάχυναν τις εξελίξεις και όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά. Για αυτό λέω προς όλους πως ο εφησυχασμός θα είναι κακός σύμβουλος. Το πόσο έκρυθμα και εύθραυστα είναι τα πράγματα φάνηκε και από τις δυναμικές διαδηλώσεις μουσουλμάνων μεταναστών της περασμένης βδομάδας.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω, θα ξαναπώ πως η κοινωνία μας μετασχηματίζεται με ταχύτερους ρυθμούς από το πολιτικό μας σύστημα. Στο βαθμό που θα συνεχίσω να υπάρχω, θα συνεχίσω να σκέφτομαι και να προβληματίζομαι για τα γεγονότα γύρω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι μάλλον θα το κάνω από τον καναπέ μου και δεν αποκλείεται να αποτελέσω και στόχο την επόμενη φορά που η οργή θα ξεχειλίσει. Και αυτά δεν τα λέω για να εξιλεωθώ, τα επισημαίνω απλά και μόνο για να αποδώσω στα πράγματα τις ρεαλιστικές τους διαστάσεις.

Και τώρα, λίγο πριν αποσυρθώ στη σιωπή, θα αρνηθώ να αποκηρύξω τον Σατανά, δηλαδή την Κόλαση, δηλαδή τους «Άλλους» κατά τον Σαρτρ, δηλαδή όλους εσάς, γιατί όπως είπε και ο Βολταίρος στο νεκροκρέβατο του στις 30 Μαΐου 1778 όταν του διατυπώθηκε το σχετικό αίτημα από τον ιερέα που τον «διάβαζε»… δεν είναι η ώρα να κάνω εχθρούς!

Αντίο!!

Φρειδερίκος Νίτσε

Η μεγαλοφυΐα στην καθημερινή ζωή είναι τόσο χρήσιμη όσο ένα αστρονομικό τηλεσκόπιο σε ένα θέατρο.

Την περασμένη Δευτέρα ο ΣΚΑΙ «εξέλεξε» τον μεγαλύτερο Έλληνα. Με reality διαδικασίες ο Παπαχελάς και η παρέα του ανέδειξαν, κατόπιν televoting, τον Μέγα Αλέξανδρο ως τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών. Έχω ακούσει πολλές ενστάσεις για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, και κάποιες εν μέρει τις ενστερνίζομαι, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως οι «Μεγάλοι Έλληνες» υπερτερούν κατά πολύ από την «Ώρα της Αλήθειας» και το «Ελλάδα έχεις Ταλέντο» και μακάρι να υπήρχαν και άλλες τέτοιες εκπομπές, ακόμα και αν οι «ετυμηγορίες» τους έχουν τελικά τόσο μικρή αξία.

Δεν θα ενδώσω στον πειρασμό να κάνω αφ’ υψηλού τηλεοπτική κριτική, εμπιστεύομαι για τον άχαρο αυτό ρόλο την «καταξιωμένη» Πόπη Διαμαντάκου. Από αυτό το βήμα, με οδηγό της έμπνευσης μου το νικηφόρο για τον Αλέξανδρο αποτέλεσμα, θα στοχαστώ πάνω στις ατραπούς του μεγάλου πεσιμιστή από τη Γερμανία. Καταρχήν για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ο Αλέξανδρος αποτελεί μία από τις τρεις ιστορικές φυσιογνωμίες, που θαυμάζω περισσότερο*. Παλιότερα συνήθιζα να υποτιμώ όλους όσοι αγνοούσαν αυτόν ή το έργο τους, εδώ και λίγες μέρες με διακατέχει μια διαφορετική ηπιότερη προσέγγιση προς τους «ανιστόρητους». Αφορμή για αυτή τη μεταστροφή, αποτέλεσε ο συνδυασμός της σκέψης του Σοπενχάουερ για τη χρησιμότητα της μεγαλοφυΐας με την προσπάθεια ερμηνείας της επιρροής της δράσης του Αλεξάνδρου στους απλούς ανθρώπους της εποχής του.

Ας γίνω όμως λίγο πιο σαφής. Υπενθυμίζω πως ο Αλέξανδρος, έχοντας κατανικήσει τους Πέρσες, συνέχισε την επέκταση του προς ανατολάς και έτσι το 326 π.Χ. έφτασε στις όχθες του Υδάσπη, παραπόταμου του Ινδού ποταμού, όπου αντιμετώπισε και επικράτησε του Ινδού ηγεμόνα Πώρου. Ο Αλέξανδρος, τότε, πέτυχε άλλη μια σπουδαία νίκη, δεν του είχε απομείνει σχεδόν τίποτα από τον γνωστό κόσμο για να κατακτήσει, η μεγαλομανία και η φιλοδοξία του όμως ήταν αθεράπευτη. Αποφάσισε να κινηθεί ακόμα ανατολικότερα, όμως τις διαταγές του αρνήθηκαν να ακολουθήσουν οι ταλαιπωρημένοι και κουρασμένοι στρατιώτες του. Ο μεγάλος στρατηλάτης δεν βρήκε αυτή τη φορά τα κατάλληλα επιχειρήματα για να τους μεταπείσει. Κάπως έτσι, ο Αλέξανδρος πήρε το δρόμο το δυτικό, επέστρεψε στη Βαβυλώνα και μετά από 3 χρόνια, σε ηλικία μόλις 33 ετών, πέθανε.

Ο Αλέξανδρος έκανε τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, έχει δικαιολογήσει με το παραπάνω τις εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για εκείνον, αλλά… Ας μπούμε λίγο στη θέση ενός απλού χωρικού που ζούσε στα 326 π.Χ. στις όχθες του Υδάσπη, για εκείνο τον άνθρωπο ο Ισκεντέρ δεν θα μπορούσε παρά να παρομοιαστεί με ένα αναπάντεχο τυφώνα που σάρωσε για λίγο τα πάντα. Εκείνος ο χωρικός θα είδε από το «πουθενά» μια μεγάλη προσωρινή αναστάτωση στην περιοχή του, ένα μεγάλο φονικό που το προκάλεσε μια παράξενη ορδή ανθρώπων που αφού άφησε το αιματηρό στίγμα της, έφυγε. Αν εκείνος ο χωρικός δεν έχασε κάποιο συγγενή του στη μάχη πιθανότατα να ξέχασε αργότερα το πέρασμα των Ελλήνων από τα μέρη του. Ο Αλέξανδρος για εκείνον ήταν ασήμαντος γιατί επηρέασε τη ζωή του πάνω κάτω σαν μια καταιγίδα, ελάχιστα. Ο γιος του Φιλίππου ήταν μέγιστος αλλά το μεγαλείο συνδέεται πάντα με το πόσο βαριά σκιά αφήνει στα πράγματα που περιβάλλει. Αν δεν σκιάσει τα πάντα, δε σημαίνει ότι αυτά που μένουν έκθετα στον ήλιο είναι ανάξια του μεγαλείου της Σκιάς. Όσοι αγνοούν, για να καταλήξω, ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι απαραίτητα πνευματικά κατώτεροι, απλά έχουν επιλέξει να επικεντρώσουν την προσοχή τους κάπου άλλου, σκιάζοντας άλλες πτυχές.

Σίγουρα το επιχείρημα μου δεν είναι ολοκληρωμένο, αλλά οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες, είμαι σίγουρος, μπορούν να αντιληφθούν τη φιλαλήθεια της σκέψης μου. Η Ιστορία είναι χρήσιμο εργαλείο, όπως και το τηλεσκόπιο, όπως κάθε μεγαλοφυή εφεύρεση αλλά τίποτα δεν αποτελεί πανάκεια από μόνο του και η καθημερινότητα μας διέπεται από νόρμες και κανόνες ιδιαίτερες στις οποίες μπορούν να ανταπεξέλθουν και εκείνοι που στερούνται των «τυπικών» προσόντων. Με δυο λόγια ας δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην ουσία και όχι στον τύπο.

* Για τους αδαείς : Οι άλλες δυο σημαντικές προσωπικότητες για το γράφοντα είναι ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Αργεντινός Ερνέστο Tσε Γκεβάρα!

Τα λέμε πριν την επόμενη Δευτέρα

Αρθούρος Σοπενχάουερ

Φανατικός είναι κάποιος που δεν θέλει να αλλάξει γνώμη και δεν θέλει να αλλάξει θέμα.

Νομίζω πως αν έρθουμε αντιμέτωποι με το ερώτημα σχετικά με αν και κατά πόσο είμαστε φανατικοί ή όχι, ελάχιστοι θα αποφανθούμε θετικά. Την ίδια στιγμή όμως, λίγοι θα πουν πως δεν έχουν συναντήσει φανατισμένα άτομα στη ζωή τους. Σε αυτούς φυσικά ανήκω και εγώ. Είχα αποφασίσει λοιπόν να γράψω κάτι για το κλείσιμο της Βουλής ή για τις παρεΐστικες εκλογές της φοιτητιόσας νεολαίας ,που σύμφωνα με τον πρόεδρο τη ΟΝΝΕΔ, «απέδειξαν» πως η νεολαία γύρισε την πλάτη στους κουκουλοφόρους και τη βία. Ψάχνοντας κλασικά για την ατάκα που θα πριμοδοτούσε το σημερινό μου «άρθρο» βρέθηκα πάνω στη ρήση του Βρετανού πολιτικού ηγέτη και σαν «σκεπτόμενο» άτομο που είμαι προβληματίστηκα. Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση σατ γραπτά μου, διαπίστωσα πως η θεματολογία μου είναι περιορισμένη, άγομαι και φέρομαι από την ασήμαντη ελληνική πολιτική επικαιρότητα ή τη mainstream διεθνή ατζέντα όταν αυτή πρωταγωνιστεί στα δελτία των 8.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να εστιάσω την προσοχή σας σε δύο σημαντικά ζητήματα που συμβαίνουν αυτή την περίοδο στη Υδρόγειο. Το ένα ήταν η ανθρωπιστική κρίση στη Σρι Λάνκα, η οποία προέκυψε μετά τις τελευταίες επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων εναντίον των ανταρτών Τίγρεων – Ταμίλ. Καθώς οι γνώσεις μου όμως είναι ελάχιστες θα περιοριστώ απλά στην αναφορά της συγκεκριμένης εξέλιξης. Το άλλο μεγάλο θέμα είναι η κατάσταση στο Πακιστάν και η «έξυπνη» πολιτική του μαύρου πλανητάρχη.

Θα θυμάστε όλοι πόσο ευαίσθητη ήταν η δυτική κοινή γνώμη, και ιδιαίτερα η ελληνική, όταν ο αντιπαθής Μπους αποφάσισε να χτυπήσει το Αφγανιστάν το 2001 και το Ιράκ το 2003. Διαδηλώσεις, πορείες και κάτι ψιλομπάχαλα όταν έπεσαν οι πρώτες έξυπνες βόμβες στους δύσμοιρους αμάχους. Τι γενναίοι, ευαίσθητοι και ανθρωπιστές ήμασταν. Αυτές τις μέρες μάλλον έχουμε γίνει πιο αναίσθητοι ή απλά η ηλιθιότητα μας είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Τι θα λέγατε για ένα «ταξίδι» στο σημερινό Πακιστάν. Η ισλαμική χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ισλαμιστές αντάρτες Ταλιμπάν έχουν υποκαταστήσει το κράτος σε μεγάλα τμήματα της πακιστανικής επικράτειας ενώ έχουν πυκνώσει οι τρομοκρατικές επιθέσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πρόσφατα οι Ταλιμπάν έθεσαν υπό τον έλεγχο τους μια περιοχή που απέχει 100 χλμ. από την πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ. Η αμερικανική διπλωματία χαρακτήρισε την κατάσταση απαράδεκτη αφενός και κρίσιμη αφετέρου. Ο συμπαθής Ομπάμα δεν κατέφυγε σε απευθείας βομβαρδισμούς, αντίθετα έκανε χρήση του διαλόγου με την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Πακιστάν, όχι όπως ο προκάτοχος του που συνεργαζόταν με τον δικτάτορα Μουσάραφ. Μετά από αυτό τον επί ίσοις όροις διάλογο ο Ομπάμα πείστηκε να σεβαστεί την εθνική κυριαρχία του Πακιστάν και δεν προχώρησε σε μια επέμβαση που ίσως να έκανε κακό στο image του. Έτσι, την υπόθεση ανέλαβε να λύσει ο πακιστανικός στρατός.

Φτωχοί νέοι μιας ρημαγμένης πατρίδας διατάχτηκαν να επιτεθούν στους αδελφούς τους για να αισθάνεται πιο ασφαλής ο Λευκός Οίκος. Ένας βρώμικος εμφύλιος πόλεμος είναι σε εξέλιξη στα πακιστανικά βουνά που κοστίζει καθημερινά τη ζωή αμάχων και έχει αναγκάσει εκατοντάδες χιλιάδες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να γίνουν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την χώρα, μια χώρα που για αυτούς δεν δίνει δεκάρα, αλλά που θα κινητοποιήσει χιλιάδες στρατού προκειμένου να εξασφαλίσει τα ευμενή σχόλια της Χίλαρυ. Μια ανθρωπιστική καταστροφή είναι σε εξέλιξη, αλλά παραδόξως δε συγκινείται κανείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πολίτες κρίνουν ότι πόλεμος χωρίς άμεση αμερικάνικη εμπλοκή δεν πουλά και αξίζει πολύ λιγότερο από τον Παυλίδη, τον Βερελή και τις μικροκομμάτικες επιδιώξεις της ελληνικής Αριστεράς.

Στον απόηχο όλων αυτών, βγάζω το καπέλο στον πρώην γερουσιαστή του Ιλινόις, που απέδειξε περίτρανα την κυριαρχία του φαίνεσθαι πάνω στο είναι στην μίζερη εποχή μας, και συνεχίζει ακόμα να αντλεί ανέξοδα συμπάθειες απλά και μόνο λόγω πρωτότυπου χρώματος και στυλ. Και όλα αυτά, γιατί απλά έχει να κάνει με ανθρώπους που αρνούνται να αλλάξουν θέμα και οπτική, με ανθρώπους δηλαδή φανατικούς, ηλίθιους, και που δυστυχώς αυτοί οι τύποι είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση μας.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Οι συμβουλές είναι σαν τα φιλιά, δεν κοστίζουν τίποτε και προκαλούν ευχαρίστηση όταν τις δίνεις.

Η ελληνική πολιτική σκηνή τις τελευταίες εβδομάδες παρουσιάζεται αρκετά κωμικοτραγική. Υπό το βάρος μιας ανεπανάληπτης σκανδαλολογίας, βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ένας πρώην υπουργός που φέρεται ότι λαδώθηκε από ένα εφοπλιστή για την παραχώρηση σε εταιρεία συμφερόντων του δεύτερου κάποιας άγονης γραμμής του αιγαίου. Ο Παυλίδης, ως γνωστόν, δεν έπεισε τους συναδέλφους του για την αθωότητα του. Βέβαια εκείνοι φρόντισαν με «συνείδηση» να τον απαλλάξουν για να μην πάμε σε εκλογές. Φυσικά η κοινή αίσθηση αναφορικά με τον πρώην υπουργό παραμένει αρνητική για αυτό και πάρα πολλοί «συνάδελφοί» του τον συμβουλεύουν να παραιτηθεί. Ο Αριστοτέλης, όμως, τους κούνησε αρνητικά το δάχτυλο και δεν δέχτηκε να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος και να θυσιαστεί σαν άλλη Ιφιγένεια «απαλλάσσοντας» έτσι την παράταξη του από το συνολικό άχθος των σκανδάλων. Ο Παυλίδης αρνήθηκε να χαραμιστεί για τους άλλους με το σκεπτικό ότι το δικό του «έγκλημα» είναι πολύ μικρότερο από εκείνα των άλλων και έτσι, ως άλλος Ξανθόπουλος, αναφερόμενος ακόμα και στη φουκαριάρα τη μάνα του, από το βήμα της Βουλής εκλιπάρησε για Δικαιοσύνη, δηλαδή Απαλλαγή, την οποία κέρδισε και όσο για παραίτηση ούτε λόγος.

Προσωπικά ο Παυλίδης μου είναι συμπαθής. Γιατί δηλαδή να την πληρώσει αυτός; Γιατί να παραιτηθεί; Για ποιον; Για τον Βουλγαράκη, τον Ρουσόπουλο, τον Ανδριανό, τον Τσιτουρίδη, ή τον σεμνό και ταπεινό αρχηγό του; Ποιος έδειξε ίχνος ευθιξίας για δώσει το καλό παράδειγμα στον εκάστοτε Παυλίδη;

Και τώρα θα μου πείτε που κολλά ο χορτοφάγος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας που κατάφερε στην 94χρονη διαδρομή του να τιμηθεί αμφότερα με βραβείο Νόμπελ και Όσκαρ; Ο λόγος έγκειται στην «κοστολόγηση» που κάνει ο Σω στις συμβουλές, και η οποία με παραπέμπει ευθέως στους τσάμπα μάγκες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Πραγματικά αυτοί οι τύποι με εξοργίζουν. Δηλώνουν συνεχώς πως αν ήταν στη θέση του πρώην υπουργού θα είχαν παραιτηθεί. Η υποκρισία τους είναι καυτά παραπάνω από εμφανής. Δεν νομίζω ότι πείθουν κανένα, γιατί κανείς στην Ελλάδα δεν έχει δείξει ότι έχει το κουράγιο να αναλάβει ευθύνες. Μάλιστα εκείνο που ωθεί την ευθιξία σε τέτοια επίπεδα είναι η αντίληψη που λέει ότι «αφού κανείς δεν παραιτείται ποτέ, μαλάκας είμαι να παραιτηθώ εγω»;

Έτσι, ξαναδιαβάζοντας τον Σω, εκείνο τον μοναχικό, πλην ακούραστο, ιδεαλιστή σοσιαλιστή δεν μπορώ παρά να απορρίψω μετά βδελυγμίας του φαρισαίους «θιασώτες» της ηθικής βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, που με περισσή υποκρισία μοίραζαν συμβουλές και παραινέσεις προς την πλευρά του Αριστοτέλη Παυλίδη, απλά και μόνο για να κερδίσουν πρόσκαιρα τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Κάθε μια από αυτές τις «συμβουλές» θυμίζει το εκπορνευμένο φιλί του Ιούδα, που για μένα ευτυχώς, αρνείται να το δεχτεί ο νησιώτης πολιτικός. Μάλιστα, προσωπικά τον ευχαριστώ, διότι με την εγωιστική του στάση, άθελα και ασυνείδητα, φέρνει πιο κοντά στο φως τους δεσμώτες εκείνου του πλατωνικού σπηλαίου, που θέλει να αυτοαποκαλείται Ελληνική Δημοκρατία.

Τα λέμε την επόμενη Δευτέρα και κάθε Δευτέρα

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω