Αναρτήθηκε από: rigasgfree | Μαΐου 31, 2009

Ο Φρειδερίκος Νίτσε κάποτε είπε…

Η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή!

Το παρόν κείμενο είναι το 73ο πόνημα του παρόντος ιστολογίου. Το συγγραφικό μου εγχείρημα ξεκίνησε κατόπιν παραινέσεως κάλλιστου φίλου που όμως τον βλέπω σε αραιά διαστήματα. Με λίγα λόγια η γέννηση του blog ήταν σχετικά τυχαία. Γεγονός όμως είναι ότι ήταν εβδομαδιαία ασχολία μου στα 2 πιο παράξενα και μεταβατικά χρόνια της ζωής μου. Όταν το ξεκίνησα ήμουν στην χειρότερη φάση της ζωής μου, ενώ σήμερα, με εξαίρεση άλλη μια (αναμενόμενη) ερωτική απογοήτευση, βρίσκομαι σχεδόν στην καλύτερη.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται Κυριακή, και όχι Δευτέρα, ως συνήθως γιατί δεν ήθελα να υπάρχει τακτική αρθρογραφία πέραν του Μαΐου του 2009. Δημοσιεύεται, μάλιστα, λίγες ώρες μετά την λήξη των 27ων γενεθλίων μου. Το καλοκαίρι ανήκει στη νέα περίοδο και θέλω σχεδόν τίποτα να μην συνεχιστεί από την παλιά.

Στην αρχή με διάβαζαν συγγενείς και φίλοι, με τον καιρό οι περισσότεροι βαρέθηκαν, κάτι για το οποίο ελάχιστα τους κατηγορώ. Παρόλα αυτά είχα τακτικά περί τα 300 κλικ σε εβδομαδιαία βάση. Η ενασχόληση με την επικαιρότητα και οι αχανείς ατραποί του διαδικτύου έφεραν πάνω μου πολλούς άγνωστους. Έχω την πεποίθηση πως γύρω στα 10 – 15 άτομα που δεν με ξέρουν καθόλου είναι τακτικοί αναγνώστες μου. Ο μόνος λόγος που θα σκεφτόμουν να συνεχίσω είναι αυτή η συγκεκριμένη ομάδα.

Όμως, όπως λέει ο μεγάλος Γερμανός δάσκαλος, που πολλές φορές αποτέλεσε πηγή έμπνευσης του συγκεκριμένου ιστολογίου, οφείλουμε να ξέρουμε πότε πρέπει να ρίχνουμε αυλαία. Μάλιστα, καλά θα κάνουμε να τηρούμε τις σχετικές δεσμεύσεις μας, διότι διαφορετικά γινόμαστε αστείοι, σαν το Σερ Άλεξ που είχε δηλώσει την πρώτη αποχώρηση του όταν ακόμα ήμουν μαθητής και την περασμένη Τετάρτη τον είδατε όλοι στην Ρώμη να κοουτσάρει πάλι τους κόκκινους διαβόλους.

Τα πράγματα είναι απλά, πέρασα δια πυρρός και σιδήρου, αλλά σε λίγους μήνες φεύγω για κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα κοινωνικά αποδεκτό. Η σύνδεση γνωμικών και γεγονότων μέσα από την αιρετική και μπερδεμένη ιδεολογία μου ήδη είναι μια «υποχρέωση». Δεν θα είμαι αληθινός, δεν θα είμαι καλός, οπότε καλύτερα να σιγήσω. Δεν αποκλείεται στο μέλλον να προσθέσω κάποια κείμενα αλλά αυτό θα γίνεται μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις.

Αγαπημένα μου θέματα ήταν η ελληνική πολιτική επικαιρότητα, οι κοινωνικές ζυμώσεις πέριξ των «Εξαρχείων» και ο διεθνής πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Για μια ακόμα φορά θα υπογραμμίσω την πεποίθηση μου πως ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει χάσει την αξιοπιστία του, όσοι το στηρίζουν το κάνουν κυρίως από τη ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ωφεληθούν από αυτό γινόμενοι ένας μικρός κρίκος στην αλυσίδα της διαφθοράς. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, οι συχνές και καλύτερα οργανωμένες νυχτερινές εμπρηστικές καταδρομές που συχνά ρίχνουν άπλετο φως σε τράπεζες ή σε άλλα σύμβολα της καθεστηκυίας τάξης που σαπίζει, το αποδεικνύουν. Είναι σημάδια της Ιστορίας που κοιλοπονά. Ενδεχομένως να πιστεύετε πως είμαι υπερβολικός, και ενδεχομένως να μη γίνει τίποτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά μια σπίθα. Ο Λένιν είχε δηλώσει πως η γενιά του δεν θα είχε την χαρά να βιώσει τους καρπούς της επαναστατικής σκέψης. Οι καταστάσεις όμως επιτάχυναν τις εξελίξεις και όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά. Για αυτό λέω προς όλους πως ο εφησυχασμός θα είναι κακός σύμβουλος. Το πόσο έκρυθμα και εύθραυστα είναι τα πράγματα φάνηκε και από τις δυναμικές διαδηλώσεις μουσουλμάνων μεταναστών της περασμένης βδομάδας.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω, θα ξαναπώ πως η κοινωνία μας μετασχηματίζεται με ταχύτερους ρυθμούς από το πολιτικό μας σύστημα. Στο βαθμό που θα συνεχίσω να υπάρχω, θα συνεχίσω να σκέφτομαι και να προβληματίζομαι για τα γεγονότα γύρω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι μάλλον θα το κάνω από τον καναπέ μου και δεν αποκλείεται να αποτελέσω και στόχο την επόμενη φορά που η οργή θα ξεχειλίσει. Και αυτά δεν τα λέω για να εξιλεωθώ, τα επισημαίνω απλά και μόνο για να αποδώσω στα πράγματα τις ρεαλιστικές τους διαστάσεις.

Και τώρα, λίγο πριν αποσυρθώ στη σιωπή, θα αρνηθώ να αποκηρύξω τον Σατανά, δηλαδή την Κόλαση, δηλαδή τους «Άλλους» κατά τον Σαρτρ, δηλαδή όλους εσάς, γιατί όπως είπε και ο Βολταίρος στο νεκροκρέβατο του στις 30 Μαΐου 1778 όταν του διατυπώθηκε το σχετικό αίτημα από τον ιερέα που τον «διάβαζε»… δεν είναι η ώρα να κάνω εχθρούς!

073

Αντίο!!

Φρειδερίκος Νίτσε

Advertisements

Responses

  1. Τζωρτζ, τι αινιγματικό κείμενο ήταν αυτό και τι ξαφνική απόφαση…

    καιρό έχουμε να τα πούμε, έχω χάσει επεισόδια από ό,τι φαίνεται… :-Ρ

  2. keep the spirit alive!

  3. Αγαπημένε φίλε και αδερφέ Γιώργο, θα ήθελα σε αυτό το σημείο όχι να σε μεταπήσω (… με δέκα μήνες καθυστέρηση – αν ήταν παιδί, θα είχε ήδη γεννηθεί), αλλά για να στηρίξω τη στάση σου. Θα είμαι πάλι εκείνος – ή ένας από αυτούς – που θα σε παρακινούν να ασχοληθείς ξανά, ίσως και από άλλο μετερίζι (που λέτε και εσείς οι δημοσιογράφοι), με νέα, φρέσκια διάθεση, με δημιουργική ενέργεια, που όλοι όσοι σε γνωρίζουμε, ξέρουμε πολύ καλά ότι διαθέτεις σε αφθονία!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: